333 و قال عليه السلام في صفة المؤمن : المُؤْمِنُ بِشْرُهُ فِي وَجْهِهِ وَحُزْنُهُ فِي قَلْبِهِ ، أَوْسَعُ شَيْءٍ صَدْراً ، وَأَذَلُّ شَيْءٍ نَفْساً . يَكْرَهُ الرَّفْعَةَ ، وَيَشْنَأُ السُّمْعَةَ . طَوِيلٌ غَمُّهُ ، بَعِيدٌ هَمُّهُ ، كَثِيرٌ صَمْتُهُ ، مَشْغُولٌ وَقْتُهُ . شَكُورٌ صَبُورٌ ، مَغْمُورٌ بِفِكْرَتِهِ ، ضَنِينٌ بِخَلَّتِهِ ، سَهْلُ الْخَلِيقَةِ ، لَيِّنُ الْعَرِيكَةِ ! نَفْسُهُ أَصْلَبُ مِنَ الصَّلْدِ ، وَهُوَ أَذَلُّ مِنَ الْعَبْدِ .
امام عليه السلام دربارهء صفات مؤمن فرمود :
انسان با ايمان شادىاش در چهره و اندوهش در درون قلب اوست ، سينهاش از هرچيز ، گشادهتر و هوسهاى نفسانىاش از هرچيز خوارتر ( و تسليمتر ) است ، از برترىجويى بيزار و از رياكارى متنفر است ، اندوهش طولانى و همتش بلند ، سكوتش بسيار و تمام وقتش مشغول است ، شكرگزار و صبور ، بسيار ژرف انديش است و دست حاجت به سوى كسى دراز نمىكند ، طبيعتش آسان ( و سختگيرى در كار او نيست ) و برخوردش با ديگران توأم با نرمش است ، دلش از سنگ خارا ( در