مىكنند و دل و دين بر سر دنيا مىنهند و گرنه زندگى آبرومندانه و بهرهگيرى معقول از نعمتهاى خدا هرگز در اسلام ممنوع و نكوهيده نيست .
قرآن مجيد نيز به اين حقيقت اشاره دارد و مىفرمايد : « زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنْ النِّسَاءِ وَالْبَنِينَ وَالْقَنَاطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنْ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْأَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ذَلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ » ؛ محبّت امور مادى ، از زنان و فرزندان و اموال هنگفت از طلا و نقره و اسبهاى ممتاز و چهارپايان و زراعت ، در نظر مردم جلوه داده شده است ؛ ( تا در پرتو آن ، آزمايش و تربيت شوند ؛ ولى ) اينها ( در صورتى كه هدف نهايى آدمى را تشكيل دهند ، ) سرمايهء زندگى پست ( مادى ) است ؛ و سرانجام نيك ( و زندگىِ و الا و جاويدان ) ، نزد خداست » . « 1 »
اين تزئين در واقع يك تزئين طبيعى است منتها نبايد انسان فقط به آن بينديشد و در آن غرق شود . بايد فراموش نكند كه مطابق آنچه در ذيل آيه آمده ، اينها متاع دنياست ؛ متاعى ناپايدار و گذرا . مهم سراى جاويدان و حيات ابدى است .
* * *
هامش
( 1 ) . آل عمران ، آيهء 14