شرح و تفسير راه و روش توبه
امام عليه السلام راه نجات از گناه را در اين گفتار حكيمانهء خود نشان مىدهد و مىفرمايد : « گناهى كه بعد از آن مهلت دو ركعت نماز داشته باشم مرا نگران و غمگين نمىكند ( چراكه در اين نماز يا بعد از آن ، عفو و ) عافيت را از خدا مىطلبم ( و توبه مىكنم ) » ؛
( مَا أَهَمَّنِي ذَنْبٌ أُمْهِلْتُ بَعْدَهُ حَتَّى أُصَلِّىَ رَكْعَتَيْنِ وَأَسْأَلَ اللَّهَ الْعَافِيَةَ )
. جملهء
« مَا أَهَمَّنِي ذَنْبٌ »
به معناى بىاهميت شمردن گناه نيست ، بلكه به معنى اندوهگين و نگران نشدن است ، چراكه انسان راه توبه را از طريق نماز باز مىكند . به هر حال اين كلام شريف ، تشويق به گناه نيست ، بلكه تشويق به توبه است به اينگونه كه هشدار مىدهد هر لحظه ممكن است مرگ انسان فرا برسد خواه عوامل درونى وجود او ازقبيل سكتهها و مرگ ناگهانى باعث شود و يا عوامل برونى و حوادث گوناگونى كه در يك لحظه به عمر انسان پايان مىدهد ، بنابراين انسان بايد مهلتى را كه براى دو ركعت نماز و توبه در پيشگاه خدا دارد از دست ندهد و فوراً شيطان را از خود دور سازد و به درگاه خدا روى آورد و با تعظيم و خضوع و اقرار به گناه و اظهار ندامت ، عفو و آمرزش را طلب كند .
اين احتمال نيز در تفسير كلام فوق داده شده كه منظور امام عليه السلام اين است :
هرگاه انسان نماز بعد از گناه انجام دهد ، از باب « إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ »