أَشْكَرُكُمْ لِلنَّاسِ ؛
خداوند . . . هر بندهء شكرگزارى را دوست دارد . خداوند متعال روز قيامت به بعضى از بندگانش مىگويد : آيا از فلان شخص تشكر كردى ؟
عرض مىكند : خدايا ! من شكر تو را گزاردم . خداوند مىفرمايد : به سبب آنكه از او تشكر نكردى شكر مرا ادا ننمودهاى . سپس امام عليه السلام فرمود : شاكرترين شما در برابر خدا شاكرترين شما در برابر بندگان خداست » . « 1 »
در احاديث متعددى آمده است كه شكر هر نعمتى پرهيز از گناهان است از جمله در حديثى از امام اميرمؤمنان عليه السلام مىخوانيم :
« شُكْرُ كُلِّ نِعْمَةٍ الْوَرَعُ عَمَّا حَرَّمَ اللَّهُ »
. « 2 »
دليل آن هم روشن است ؛ پرهيز از گناه دليل فرمانبردارى بنده است و فرمانبردارى ، بهترين تشكر به پيشگاه بخشندهء نعمتهاست .
در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم كه ابو بصير از حضرت سؤال كرد :
« هَلْ لِلشُّكْرِ حَدٌّ إِذَا فَعَلَهُ الْعَبْدُ كَانَ شَاكِراً ؛
آيا شكر حد نهايى دارد كه هرگاه بندهاى آن را انجام دهد شاكر محسوب شود ؟ » امام عليه السلام فرمود : آرى . ابوبصير سؤال كرد : آن كدام است ؟ امام عليه السلام فرمود :
« يَحْمَدُ اللَّهَ عَلَى كُلِّ نِعْمَةٍ عَلَيْهِ فِي أَهْلٍ وَمَالٍ وَإِنْ كَانَ فِيمَا أَنْعَمَ عَلَيْهِ فِي مَالِهِ حَقٌّ أَدَّاهُ وَمِنْهُ قَوْلُهُ جَلَّ وَعَزَّ
« سُبْحانَ الَّذِى سَخَّرَ لَنَا هَذَا وَمَا كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ » ؛ انسان در برابر هر نعمتى كه خدا به او داده ؛ خواه در خانوادهاش باشد يا در اموالش ، او را شكر مىگويد و اگر حقى در اموال او در نعمتى كه به وى داده شده ، باشد ، آن را ادا مىكند و از آن جمله است گفتار خداوند متعال كه مىفرمايد : « ( انسان به هنگام سوار شدن بر مركبى بگويد : ) منزه است خداوندى كه آن را مسخّر ما كرد و ( اگر لطف خدا نبود ) ما نمىتوانستيم در كنار آن قرار بگيريم » . « 3 »
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 99 ، ح 30
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 67 ، ص 307 ، ح 31
( 3 ) . كافى ، ج 2 ، ص 95 ، ح 12 ؛ زخرف ، آيهء 13