اين است : « هنگامى كه در قيامت انسانِ باايمان از قبرش خارج مىشود شخصى ( نورانى ) از قبر با او برمىخيزد و او را بشارت به خير مىدهد و در تمام مراحل قيامت با اوست و از ترس و وحشت او مىكاهد تا زمانى كه او را وارد بهشت مىسازد . شخص مؤمن از او مىپرسد : تو كيستى كه همراه من آمدى و در تمام اين مسير مونس من بودى ؟ مىگويد :
« أَنَا السُّرُورُ الَّذِي كُنْتَ تُدْخِلُهُ عَلَى إِخْوَانِكَ فِي الدُّنْيَا خُلِقْتُ مِنْهُ لِأُبَشِّرَكَ وَأُونِسَ وَحْشَتَكَ ؛
من همان سرورى هستم كه بر برادرانت در دنيا وارد ساختى . من از آن آفريده شدم كه تو را بشارت دهم و مونس تنهايى و وحشت تو باشم » . « 1 »
* * *
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 191 ، ح 10