257 و قال عليه السلام لِكُمَيْلِ بْنِ زِيادِ النَّخَعي : يَا كُمَيْلُ ، مُرْ أَهْلَكَ أَنْ يَرُوحُوا فِي كَسْبِ الْمَكَارِمِ ، وَيُدْلِجُوا فِي حَاجَةِ مَنْ هُوَ نَائِمٌ . فَوَ الَّذِي وَسِعَ سَمْعُهُ الْأَصْوَاتَ ، مَا مِنْ أَحَدٍ أَوْدَعَ قَلْباً سُرُوراً إِلَّا وَخَلَقَ اللَّهُ لَهُ مِنْ ذلِكَ السُّرُورِ لُطْفاً . فَإِذَا نَزَلَتْ بِهِ نَائِبَةٌ جَرَى إِلَيْهَا كَالْمَاءِ فِي انْحِدَارِهِ حَتَّى يَطْرُدَهَا عَنْهُ كَمَا تُطْرَدُ غَرِيبَةُ الْإِبِلِ .
امام عليه السلام به كميل بن زياد نخعى فرمود :
اى كميل ! خانوادهات را دستور ده كه روزها در كسب فضايل و مكارم بكوشند و شامگاهان در انجام حوائج مردمى كه در خوابند تلاش كنند . سوگند به كسى كه تمام صداها را مىشنود ، هركس سرور و خوشحالى در قلبى ايجاد كند خدا از آن سرور برايش لطفى مىآفريند كه هرگاه مصيبتى بر او وارد شود اين لطف همچون آب ( در يك سطح شيبدار ، به سرعت ) به سوى او سرازير شود تا آن مصيبت را از وى ( بشويد و ) دور سازد ، همانگونه كه شتر بيگانه از گله ( يا از چراگاه خصوصى ) رانده مىشود . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :