فَإنِّي وَجَدْتُ ما وَعَدَنِىَ اللَّهُ حَقّاً
؛ آيا آنچه را كه خدا و رسولش وعده داده بود حق يافتيد ؟ من آنچه را خداوند به من وعده داده بود حق يافتم » . در اينجا عمر اعتراض كرد و گفت : اى رسول خدا ! چگونه با اجسادى سخن مىگويى كه روح ندارند ؟
فرمود : شما سخنان مرا بهتر از آنها نمىشنويد . جز اينكه آنها توانايى پاسخگويى ندارند
( ما أنْتَ بِأسْمَعٍ لِما أَقُولُ مِنْهُمْ غَيْرَ أنَّهُمْ لا يَسْتَطيعُونَ أنْ يَرُدُّوا شَيْئاً )
. در مسند احمد نيز همين معنا به صورت روشنترى آمده است . « 1 »
اضافه بر اين ممكن است در موارد عادى آنها ( اهل قبور ) صداى كسى را نشنوند ؛ اما در مواقع فوقالعاده ، هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله يا امام معصوم عليه السلام يا يكى از اولياء اللَّه با آنها سخن خاصى بگويد آن را خواهند شنيد .
از اينجا پاسخ بعضى از وهابيان ناآگاه و كمسواد نيز داده مىشود كه مىگويند :
چرا شما به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله بعد از رحلتش متوسل مىشويد . او سخن كسى را نمىشنود ؟ !
راستى جهل و نادانى چه عقايد زشتى براى انسان به بار مىآورد ؛ هنگامى كه خداوند دربارهء شهدا - هرچند از افراد عادى لشگر اسلام باشند - مىفرمايد :
« أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ » « 2 » و آنها را زندگان جاويد مىنامد ، چگونه مقام پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله را از مقام آنها كمتر مىشمرند . به علاوه خودشان همه روز در نمازها بر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله سلام و خطاب مىدهند آيا سلام ، آن هم از دور به كسانى كه در قبورند و چيزى نمىفهمند معنا دارد ؟ همچنين در حديثى از خود آن حضرت مىخوانيم كه فرمود :
« صَلُّوا عَلَىَّ فَإنَّ صَلاتَكُمْ تَبْلُغُني حَيْثُ كُنْتُمْ
؛ بر من درود بفرستيد كه درود شما هر جا كه باشيد به من مىرسد » . « 3 »
هامش
( 1 ) . مسند احمد ، ج 2 ، 113 ، ح 4849 .
( 2 ) . آل عمران ، آيهء 169 .
( 3 ) . سنن ابىداود ، ج 1 ، 453 ، ح 2042 ؛ ابن حجر نيز در فتح البارى ، ج 6 ، ص 352 اين حديث را نقل كرده تصريح مىكند كه سند اين حديث صحيح است .