داريم كه در آنها سخن از يك رشته دستورات طبى و بهداشتى نقل شده از معصومين عليهم السلام است ، گاه نيز اشاراتى از قرآن مجيد در آنها ديده مىشود ؛ مثلًا امروز دانشمندان غذاشناسى آثار فوق العادهاى براى عسل قائلند و هرچه زمان مىگذرد خواص بيشترى براى آن در بهداشت و درمان بيمارىها كشف مىكنند .
اين در حالى است كه قرآن مجيد در سورهء « نحل » با صراحت مىگويد : « فِيهِ شِفَاءٌ لِّلنَّاسِ » « 1 » و همچنين تعبيرات ديگرى كه پرده از روى مسائل بهداشتى و درمانى بر مىدارد ؛ از جمله دستور معروف پيامبر صلى الله عليه و آله بر اينكه تا گرسنه نشدهايد غذا نخوريد و تا كاملًا سير نشدهايد دست از غذا بكشيد « 2 » كه در واقع ناظر به آيهء شريفهء « كُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا » است . « 3 »
بسيارى از دستورهايى كه در زمينهء نوشيدنىها و غذاهاى حلال و حرام وارد شده مربوط به تأثيرات خوب و بد آنهاست ؛ تحريم شراب و مواد مخدر ، تحريم گوشت حيوانات درنده ، خوردن خون و گوشت مردار و ماهيانى كه در آب مردهاند و امثال اينها همگى ارتباط نزديكى با زيانهاى بهداشتى آنها دارد .
توصيه به خوردن ميوهها و سبزىها و دانههاى غذايى ارتباط آشكارى با فوائد بهداشتى آنها دارد . روايات طبى نقل شده از پيغمبر اكرم و ائمهء هدى عليهم السلام نيز با صراحت اين مسائل را بازگو مىكند .
درست است كه وظيفهء دين و آيين ، هدايت مردم به راههاى راست و اعتقادها و برنامههاى اخلاقى است و رسالت انبيا به عنوان طبيبان روحانى درمان انواع بيمارىهاى فكرى و اخلاقى است ؛ ولى از آنجا كه طب جسمانى نيز رابطه نزديكى با طب روحانى دارد گاه به سراغ اين امور نيز مىرفتند . به بيان ديگر مسائل مربوط به سلامت جسم رابطهء نزديكى با سلامت روح دارد ازاينرو
هامش
( 1 ) . نحل ، آيهء 69 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 59 ، ص 290 .
( 3 ) . اعراف ، آيهء 31 .