بود چشم از دنيا بر مىبندد .
طمع باعث ذلت انسان مىشود ، براى اينكه جهت رسيدن به آن از آبرو و حيثيت خويش مايه مىگذارد و در برابر هر شخصى سر تعظيم فرود مىآورد .
ازاينرو در حديثى از امام حسن عسكرى عليه السلام مىخوانيم :
« ما أقْبَحَ بِالْمُؤْمِنِ أنْ تَكُونَ لَهُ رَغْبَةٌ تُذِلُّهُ
؛ چه قدر زشت است براى انسان با ايمان كه علائقى داشته باشد كه سبب ذلت او شود » . « 1 »
شاعر معروف فارسى زبان سعدى مىگويد :
بدوزد شره ديدهء هوشمند * درآرد طمع مرغ و ماهى به بند
در جايى ديگر نيز مىگويد :
قناعت سرافرازد اى مرد هوش * سر پر طمع بر نيايد ز دوش
طمع آبروى تو آخر بريخت * براى دو جو دامنى دُر بريخت
* * *
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 75 ، ص 374 .