210 و قال عليه السلام اتَّقُوا اللَّهَ تَقِيَّةَ مَنْ شَمَّرَ تَجْرِيداً ، وَجَدَّ تَشْمِيراً ، وَكَمَّشَ فِي مَهَلٍ ، وَبَادَرَ عَنْ وَجَلٍ ، وَنَظَرَ فِي كَرَّةِ الْمَوْئِلِ وَعَاقِبَةِ الْمَصْدَرِ ، وَمَغَبَّةِ الْمَرْجِعِ .
امام عليه السلام فرمود :
تقواى الهى پيشه كنيد ؛ تقواى كسى كه براى اطاعت خدا دامن به كمر زده در حالى كه خود را از ( علائق مادى ) جدا ساخته و سخت ( در اين راه ) مىكوشد و با بصيرت در راه خدا با چابكى گام بر مىدارد و از ترس اعمالِ خود ، به سرعت ( به سوى مغفرت الهى ) پيش مىرود و در بازگشت به پناهگاه اصلى ( آخرت ) و به سرانجام زندگى و عاقبت كار مىانديشد . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
خطيب رحمه الله در كتاب مصادر نهجالبلاغه مىگويد : اين كلام نورانى امام بخشى از يك خطبهء طولانى است كه در آخر آن قرار گرفته و على بن محمد واسطى ( كه در قرن ششم مىزيسته ) اين خطبه را در كتاب عيون الحكم والمواعظ آورده است . ( كه قطعاً منبعى غير از نهجالبلاغه داشته ) و قبل از مرحوم سيد رضى « مرحوم حرانى » آن را در كتاب تحفالعقول با اضافاتى ذكر كرده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 172 ) .
در كتاب دستور معالم الحكم نيز اين خطبه كه مشتمل بر كلام نورانى فوق است به طور مشروح آمده است . ( دستور معالم الحكم ، ص 65 ) .