شجاعت در او پيدا مىشود .
جملهء
« قَلَّ مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ »
نيز دليل بر اين كليت و عموميت است و در واقع امام عليه السلام آن را به عنوان درسى فراگير در مسير تحصيل فضايل تعليم داده است و اين همان چيزى است كه نه تنها علماى اخلاق ، بلكه روانشناسان نيز بر آن اصرار دارند و آن را يكى از طرق رفع نقايص روانى مىشمارند .
راه ديگر براى تحصيل اين صفت مهم اخلاقى ، مطالعهء حالات علما و پيشوايان بزرگ مخصوصاً رسول اكرم و ائمهء معصومين عليهم السلام است كه آنها چقدر در برابر افراد جسور حليم و بردبار بودهاند .
در حديثى كه از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در كتب شيعه و اهل سنت نقل شده مىخوانيم كه روزى مرد عربى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و ( بدون مقدمه ) عباى پيغمبر صلى الله عليه و آله را گرفت و به گردن پيامبر صلى الله عليه و آله انداخت و به شدت كشيد به گونهاى كه اثر آن روى گردن مبارك حضرت آشكار شد . سپس گفت : اى محمد ! از آن مال خدا كه نزد توست چيزى به من بده . پيامبر صلى الله عليه و آله نگاهى به او كرد و خنديد ( اشاره به اينكه اگر مالى مىخواهى راه آن اين كار نيست ) سپس دستور داد چيزى به او بخشيدند ( و از خود هيچ عكسالعمل خشنى در برابر او ظاهر نساخت ) و اين نشانه حلم فوقالعادهء آن حضرت است . « 1 »
در حديث ديگرى كه در مكارم الاخلاق آمده مىخوانيم كه گاهى كودكان را خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله مىآوردند تا براى آنها دعا كند و مبارك باشند و يا نامى براى آنها انتخاب كند . پيامبر صلى الله عليه و آله كودك را مىگرفت و در دامان خود براى احترام به خانوادهاش مىگذاشت و چه بسا كودك دامان پيامبر صلى الله عليه و آله را تَر مىكرد . بعضى از حاضران فرياد مىكشيدند ، حضرت مىفرمود : آرام باشيد مانع وى نشويد ، او را آزاد مىگذاشت تا بولش تمام شود . سپس به او دعا مىفرمود يا نامگذارى
هامش
( 1 ) . صحيح مسلم ، ج 3 ، ص 103 ؛ بحارالانوار ، ج 16 ، ص 230 .