شرح و تفسير هياهوى اوباش
امام عليه السلام در اين گفتار پرمعناى خود از تودههاى بىبند و بارى كه گاه دست به دست هم مىدهند و مفاسدى در جامعه ايجاد مىكنند ، سخن مىگويد .
حضرت در وصف اين گروه از اوباش مىفرمايد : « آنها كسانى هستند كه هر وقت هماهنگ شوند غالب مىگردند وهنگامى كه پراكنده شوند شناخته نخواهند شد » ؛
( فِي صِفَةِ الْغَوْغَاءِ : هُمُ الَّذِينَ إِذَا اجْتَمَعُوا غَلَبُوا ، وَإِذَا تَفَرَّقُوا لَمْ يُعْرَفُوا )
. در تعبير ديگرى گفته شده كه امام عليه السلام فرمود : « آنها كسانى هستند كه هرگاه متحد شوند زيان مىرسانند و هرگاه متفرق گردند سود به بار مىآورند » ؛
( وَقِيلَ بَلْ قال عليه السلام : هُمُ الَّذِينَ إِذَا اجْتَمَعُوا ضَرُّوا وَإِذَا تَفَرَّقُوا نَفَعُوا )
. « كسى سؤال كرد : زيان آنها را به هنگام متحد شدن دانستيم ، منفعت آنها به هنگام پراكنده شدن چيست ؟ » ؛
( فَقِيلَ : قَدْ عَرَفْنَا مَضَرَّةَ اجْتِمَاعِهِمْ ، فَمَا مَنْفَعَةُ افْتِرَاقِهِمْ ؟ )
. « امام فرمود : پيشهوران و اهل كسب ( از آنها ) به كارهاى خود باز مىگردند و مردم از كار آنها بهرهمند مىشوند ؛ بنّا به سراغ بنّايى مىرود و بافنده مشغول بافندگى مىشود و نانوا به پخت نان مىپردازد » ؛
( فَقَالَ : يَرْجِعُ أَصْحَابُ الْمِهَنِ إِلَى مِهْنَتِهِمْ ، فَيَنْتَفِعُ النَّاسُ بِهِمْ ، كَرُجُوعِ الْبَنَّاءِ إِلَى بِنَائِهِ ، وَالنَّسَّاجِ إِلَى مَنْسَجِهِ ، وَالْخَبَّازِ إِلَى مَخْبَزِهِ )
.