شخصى را كه از دست دادى مرگش تو را به خداوندت نزديكتر ساخته و تو را از گناهت دور نموده است اين مصيبت نيست ، بلكه آن يك رحمت ( الهى ) است و نعمتى بزرگ براى تو محسوب مىشود و اگر اين مصيبت تو را اندرز نداده و از گناهت دور نساخته و به پرورگارت نزديك نكرده ، مصيبت اين قساوت قلب از مصيبت اين شخص از دست رفته بزرگتر است اگر خداشناس باشى » . « 1 »
همانگونه كه در اين حديث پرمحتوا مىبينيم ، حتى از دست رفتن عزيزترين عزيزان اگر مايهء بيدارى و هشدارى انسان گردد در واقع مصيبت نيست .
حتى اگر انسان اموالى را از دست مىدهد و چيزى عائد او نمىشود جز اينكه بر اين مصيبت صبر كرده و شكر به جا مىآورد و پاداش شاكران را مىگيرد باز در واقع اموال او از دست نرفته است . ازاينرو در غررالحكم به جاى اين جمله اين جمله از امام عليه السلام نقل شده است :
« لَنْ يَذْهَبَ مِنْ مالِكَ ما وَعَظَكَ وَحازَ لَكَ الشُّكْرُ ؛
آنچه از مال تو از بين مىرود و تو را پند مىدهد در حقيقت از بين نرفته و جاى شكر دارد » . « 2 »
* * *
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 82 ، ص 88 .
( 2 ) . غررالحكم ، ح 8404 .