تبارك و تعالى مىداند بندگان چه اعمالى انجام مىدهند و پايان كارشان به كجا مىرسد ؛ اما هنگامى كه گناهى انجام مىدهند حلم مىكند ( و فوراً آنها را مجازات نمىنمايد ) سپس آيهء شريفهء 83 سورهء « قصص » را تلاوت فرمود : « آن سراى آخرت را ( تنها ) كه براى كسانى قرار مىدهيم كه ارادهء برترىجويى و در زمين و فساد را ندارند و عاقبت نيك براى پرهيزگاران است » . آنگاه امام عليه السلام گريه كرد و فرمود : به خدا سوگند با وجود اين آيه تمام آرزوها بر باد رفته است . ( آرزوى نجات و رسيدن به بهشت برين آرزوى مشكلى است ) » . « 1 »
در روايت معروف امام مجتبى عليه السلام خطاب به « جنادة بن ابىامية » در آخرين ساعات عمر مباركش نيز آمده است كه به او فرمود :
« أنْزِلِ الدُّنْيا بِمَنْزِلَةِ الْمَيْتَةِ خُذْ مِنْها ما يَكْفيكَ فَإنْ كانَ ذلِكَ حَلالًا كُنْتَ قَدْ زَهَّدْتَ فيها وَإنْ كانَ حَراماً لَمْ يَكُنْ فِيهِ وِزْرٌ فَأخَذْتَ كَما أخَذْتَ مِنَ الْمَيْتَةِ وَإنْ كانَ الْعِتابُ فَإنَّ الْعِتابَ يَسيرٌ
؛ دنيا را به منزلهء ميته فرض كن و از آن به مقدار نيازت برگير كه اگر حلال باشد زهد پيشه كردهاى و اگر حرام باشد گناهى در آن نيست ، زيرا به مقدار خوردن مردار برگرفتهاى و اگر عتابى ( از سوى خداوند ) در آن باشد عتاب آسان و اندكى است » . « 2 »
البته هدف از تمام اين تعبيرات باز داشتن انسانها از دنياپرستى و غرق شدن در لذات مادى و آلوده شدن به انواع محرمات و مسابقه دادن در جلب متاع دنياست و گرنه مىدانيم تحصيل مال و ثروت به اندازهاى كه انسان بىنياز از ديگران شود و آبرومندانه زندگى كند از امورى است كه اسلام بر آن تأكيد نموده است .
* * *
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 75 ، ص 193 .
( 2 ) . همان ، ج 44 ، ص 139 .