شرح و تفسير
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه براى نهى انسانها از بخل به نكتهاى اشاره مىكند كه دقت در آن مىتواند انسان را از بخل باز دارد و آن اين است كه « امام عليه السلام از كنار مزبلهاى عبور كرد و فرمود : « اين همان است كه بخيلان به آن بخل مىورزيدند » ؛
( وَقَدْ مَرَّ بِقَذَرٍ عَلَى مَزْبَلَةٍ هَذَا مَا بَخِلَ بِهِ الْبَاخِلُونَ )
. در روايت ديگرى چنين نقل شده كه امام عليه السلام پس از مشاهدهء مزبله فرمود : اين همان چيزى است كه ديروز شما بر سر تصاحب آن با هم رقابت داشتيد » ؛
( وَرُوِيَ فِي خَبَرٍ آخَرَ أَنَّهُ قَالَ هَذَا مَا كُنْتُمْ تَتَنَافَسُونَ فِيهِ بِالْأَمْسِ )
. انسان اگر به پايان امور بنگرد درباره آغاز آن تجديد نظر خواهد كرد ؛ هنگامى كه ببيند لذيذترين و پاكيزهترين غذاها بعد از وارد شدن در بدن و جذب موادى از آن ، تفالهء آن به شكل گنديدهاى در مىآيد باور مىكند كه آنچه را به آن بخل ورزيده بود اشتباه بود .
نيز هنگامى كه انسان از كنار قبرستانى عبور كند كه گاه هنوز بوى تعفن بعضى از اجساد از آن به مشام مىرسد و ببيند پايان كار كجاست ، يقين پيدا مىكند كه در زندگى مادى خود و روى آوردن به شهوات چقدر گرفتار خطا و اشتباه بوده است .
مرحوم شوشترى شعر فارسى جالبى در اين زمينه نقل كرده مىگويد :
عارفى روزيى به راهى مىگذشت * واله و سرمست چون مى خوارگان