و شاعر فارسى زبان مىگويد :
از دى كه گذشت هيچ از آن ياد مكن * فردا كه نيامدست فرياد نكن
در واقع اين دو شاعر گويا مطلب خود را از حديث امام صادق عليه السلام اخذ كردهاند آنجا كه مىفرمايد :
« اصْبِرُوا عَلَى الدُّنْيا فَإنَّما هِىَ ساعَةٌ فَما مَضى مِنْهُ فَلا تَجِدُ لَهُ أَلَماً وَلا سُروراً وَما لَمْ يَجِىءْ فَلا تَدْري ما هُوَ وَإنَّما هِىَ ساعَتُكَ الَّتي أنْتَ فيها فَاصْبِرْ فيها عَلى طاعَةِ اللَّهِ وَاصْبِرْ فيها عَلى مَعْصِيَةِ اللَّهِ
؛ در برابر امور دنيا صبر و شكيبايى پيشه كنيد ، زيرا ساعتى بيش نيست ؛ آنچه گذشته است نه دردى از آن احساس مىكنى نه سرورى و آنچه نيامده است نمىدانى چيست ، بنابراين دنيا براى تو همان ساعتى است كه در آن هستى پس در برابر اطاعت خداوند شكيبايى پيشه كن و بر ترك معصيت صبر نما » . « 1 »
در حقيقت بسيارى از افكار غمانگيز افكار بيهودهاى است كه ما خودمان آن را براى خود فراهم مىكنيم مثلا مىنشينيم خود را با افراد بالادست مقايسه مىكنيم و بر محروميت خود اشك حسرت مىريزيم و گاه مىگوييم : اى كاش فلان فرصت را از دست نمىدانيم كه اگر نداده بوديم امروز چه ثروت يا چه مقامى داشتيم . به همين دليل دستور داده شده است كه هميشه به پايينتر از خود نگاه كنيد تا شاد و خرم باشيد و نگاه به بالاتر نكنيد تا غمگين و اندوهگين شويد . « 2 »
نيز بسيار مىشود كه به هنگام وقوع حوادث ما يك روى سكه را مىبينيم و نگران مىشويم در حالى كه سوى ديگر سكه ممكن است امورى باشد كه بهترين كمك را به ما كند .
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 454 ، ح 4 .
( 2 ) . به حديث امام باقر عليه السلام در كتاب كافى ، ج 2 ، ص 137 ، ح 1 مراجعه شود .