محبت قرار دهد و آنها را مشمول آمرزش و مغفرت خويش سازد .
در چهارمين جمله مىفرمايد : « كسى كه توفيق شكرگزارى پيدا كند از فزونى نعمت محروم نخواهد شد » ؛
( وَمَنْ أُعْطِيَ الشُّكْرَ لَمْ يُحْرَمِ الزِّيَادَةَ )
. اين وعدهء الهى است كه در آيات ذيل خواهد آمد و عقل و خرد انسان نيز گواه بر آن است ، زيرا شكرگزاران لياقت خود را با اين عمل براى فزونى نعمت ثابت مىكنند و خداوند حكيم كه هر كارش روى حساب و حكمت است به اين گونه افراد نعمت بيشترى مىبخشد .
البته مىدانيم شكر حقيقى تنها شكر به زبان نيست بلكه مرحلهء مهمتر آن شكر عملى است و آن اين است كه از هر نعمتى در جاى خود استفاده كند و نعمتهاى الهى را وسيلهء عصيان و نافرمانى حق نسازد .
به دنبال اين كلمات حكمتآميز مرحوم سيّد رضى مىگويد : « تصديق و تأييد اين گفتار ( دربارهء امور چهارگانه و نتايج آن ) در قرآن مجيد است » ؛
( قالَ الرَّضِيُ وَتَصديقُ ذلِكَ كِتابُ اللَّهِ )
. « خداوند در مورد دعا مىفرمايد : مرا بخوانيد تا ( دعاى ) شما را اجابت كنم » ؛
( قالَ اللَّهُ في الدُّعاءِ : « ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ » « 1 » )
. دربارهء استغفار مىفرمايد : « هركس كار بدى انجام دهد يا به خود ستم كند ، سپس از خداوند طلب آمرزش نمايد ، خدا را آمرزنده و مهربان خواهد يافت » ؛
« وَمَنْ يَعْمَلْ سُوءاً أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ يَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِيماً » . « 2 »
دربارهء شكر مىفرمايد : « اگر شكرگزارى كنيد ، ( نعمت خود را ) بر شما افزون خواهم كرد » ؛ « لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ » . « 3 »
دربارهء توبه مىفرمايد : « پذيرش توبه از سوى خدا ، تنها براى كسانى است كه
هامش
( 1 ) . غافر ، آيهء 60 .
( 2 ) . نساء ، آيهء 110 .
( 3 ) . ابراهيم ، آيهء 7 .