گروه سومى نيز هستند كه دوستى آنها بر اساس محبت است و صفا و صداقت نه نتيجه خدمت و كارى شبيه تجارت . آنها به هنگام قدرت به دوستان خود خدمت مىكنند و انتظار پاسخى از آنها ندارند و به همين دليل به هنگام بروز مشكلات براى دوستان خود هرگز آنها را رها نمىسازند و همچنان به اصول اخوت و دوستى وفادارند .
امام عليه السلام در اين كلام پربارش اشاره به اين گروه مىكند كه دوستان حقيقى و واقعى اند ؛ آنها در سه زمان دوست خود را فراموش نمىكنند ؛ به هنگام « نكبت » آنها در چنين زمانى در كنار دوست خود مىايستند ، به او كمك مىكنند ، تسلى خاطر مىدهند ، غمگسار و وفادارند .
« نكبت » در اصل به معناى انحراف از مسير است همانگونه كه در قرآن مجيد آمده « وَإِنَّ الَّذِينَ لَايُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ عَنِ الصِّرَاطِ لَنَاكِبُونَ » ؛ امّا كسانى كه به آخرت ايمان ندارند از اين راه منحرف مىشوند » . « 1 » ازاينرو هنگامى كه دنيا به كسى پشت كند از آن تعبير به نكبت دنيا مىكنند و از آنجا كه بروز مشكلات ، مصائب و بلاها مصداق نكبت است بسيارى از ارباب لغت نكبت را به معناى بلا و مصيبت تفسير كردهاند .
شاعر نيز مىگويد :
دوست آن باشد كه گيرد دست دوست * در پريشان حالى و درماندگى
اضافه بر اين بعضى هستند كه در حضور دوست به سبب شرم و حيا رسم دوستى را به جا مىآورند ؛ ولى به هنگامى كه آنها غائب باشند خود را از آن خلاص مىكنند و به اصطلاح « حفظ الغيب » ندارند و از آن فراتر هنگامى كه دوستشان از دنيا برود و دست او از همه چيز كوتاه گردد و اميد خدمتى از او
هامش
( 1 ) . مؤمنون ، آيهء 74 .