حالى كه در دام شيطان و هواى نفس گرفتارند .
چهارمين جمله اشاره به حال كسانى است كه خداوندِ حليم و غفور آنها را از طريق بخشيدن نعمت و گسترش روزى و مانند آن مىآزمايد شايد به پاس نعمتهاى الهى بيدار شوند و باز گردند ؛ اين گسترش نعمتها سبب غفلت و بىخبريشان شده و همچنان راه خطا را با شتاب ادامه مىدهند ، ناگهان خدا آنها را گرفته و مجازات مىكند ؛ مجازاتى كه بسيار دردناك است ، زيرا در ميان نعمتهاى الهى غوطهور و سرگرم لذاتند كه در يك لحظه همه چيز دگرگون مىشود و همچون « قارون » كه با داشتن آن همه امكانات در اوج غرور و غفلت قرار داشت ، گرفتار عذاب ناگهانى الهى شده و در يك لحظه همه چيز خود را از دست مىدهند .
قرآن مجيد در شرح حال قوم « سبا » و سرگذشت آنها به همين معنا اشاره كرده است ؛ خدا آنها را مشمول انواع نعمتها قرار داد ، سرزمينى پر از نعمت و خدايى آمرزنده داشتند « بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَرَبٌّ غَفُورٌ » « 1 » اما هواى نفس و شيطان كار خود را كرد و آنها را به ناسپاسى و طغيان واداشت . ناگهان سد عظيمِ « مأرب » بر اثر نفوذ آب و جانوران در آن شكست و سيلاب عظيمى به راه افتاد و باغها و زراعتها و كاخها را در هم كوبيد و در هم برد و تنها زمينى باير و ويران به جاى ماند به گونهاى كه باقى ماندهء جمعيت مجبور شدند از آن سرزمين كوچ كنند .
قرآن مجيد دربارهء اين گروه مىفرمايد : « « وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّمَا نُمْلِى لَهُمْ خَيْرٌ لّاَنْفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدَادُوا إِثْماً وَلَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ » ؛ كافران هرگز گمان نكنند مهلتى كه به آنان مىدهيم به نفع آنها است تنها به اين سبب به آنها مهلت مىدهيم كه ( اگر بيدار نمىشوند ) بر گناهان خود بيفزايند و ( سرانجام ) براى آنها
هامش
( 1 ) . سبأ ، آيهء 15 .