شرح و تفسير طلب از نااهل
امام عليه السلام در اين كلام پربار حكمتآميز به نكتهاى اشاره مىكند كه سبب عزت و سربلندى هر انسانى است ، مىفرمايد : « از دست رفتن حاجت بهتر از آن است كه آن را از نااهل طلب كنى » ؛
( فَوْتُ الْحَاجَةِ أَهْوَنُ مِنْ طَلَبِهَا إِلَى غَيْرِ أَهْلِهَا )
. بىشك انسانها در زندگى فردى و اجتماعى به يكديگر نيازمند اند و اصولًا فلسفهء زندگى اجتماعى و مدنىّ بالتبع بودن انسان همين تعاون و بر طرف ساختن حاجت و نيازهاى يكديگر است ، زيرا هر كس قدرت محدودى دارد كه با آن نمىتواند همهء نيازهاى خود را بر طرف سازد ولى با كمك ديگران مىتواند بر مشكلات غلبه كند .
كسانى كه انسان دست حاجت به سوى آنها دراز مىكند دو گروه اند : گروه اهل و نااهلان ؛ اهل كسى است كه داراى سخاوت و انساندوستى و مهر و محبت و علو طبع باشد . نااهلان آنها كه بخيل اند و تنگنظر و منتگذار .
بديهى است هرگاه انسان دست طلب به سوى نااهل دراز كند از يك سو خود را حقير كرده و از سوى ديگر ، احتمال امتناع با توجه به بخل و تنگنظرى طرف كاملًا وجود دارد و از سوى سوم ، اگر اقدام به رفع نياز و حاجت كند ممكن است ماهها يا سالها دست از منتگذارى بر ندارد ، پس چه بهتر كه قناعت ورزد و علو همت و شخصيت خود را حفظ نمايد و از دست رفتن حاجتى را تحمل كند