وقال عليه السلام وَقَدْ لَقِيَهُ عِنْدَ مَسِيرِهِ إِلَى الشَّامِ دَهَاقِينُ الْأَنْبَارِ ، فَتَرَجَّلُوا لَهُ وَاشْتَدُّوا بَيْنَ يَدَيْهِ .
37 فقال عليه السلام مَا هَذَا الَّذِي صَنَعْتُمُوهُ ؟ فَقَالُوا : خُلُقٌ مِنَّا نُعَظِّمُ بِهِ أُمَرَاءَنَا ، فَقَالَ : وَاللَّهِ مَا يَنْتَفِعُ بِهَذَا أُمَرَاؤُكُمْ ! وَإِنَّكُمْ لَتَشُقُّونَ عَلى أَنْفُسِكُمْ فِي دُنْيَاكُمْ ، وَتَشْقَوْنَ بِهِ فِي آخِرَتِكُمْ . وَمَا أَخْسَرَ الْمَشَقَّةَ وَرَاءَهَا الْعِقَابُ ، وَأَرْبَحَ الدَّعَةَ مَعَهَا الْأَمَانُ مِنَ النَّارِ .
اين سخن را امام عليه السلام زمانى بيان فرمود كه در مسير حركتش به شام كشاورزان و دهبانان شهر « انبار » با او ملاقات كردند ( و به عنوان احترام ) از مركب پياده شده و با سرعت پيش روى او حركت كردند ( و اين مراسمى را كه نشانهء خضوع فوقالعاده در برابر امراى ستمگر بود انجام دادند ) .
امام عليه السلام فرمود :
« اين چه كارى بود كه كرديد ؟ » عرض كردند : اين رسوم و آدابى است كه ما اميران خود را با آن بزرگ مىداريم . امام عليه السلام فرمود : به خدا سوگند زمامداران شما از اين عمل بهرهاى نمىبرند و شما با اين كار در دنيا مشقت زياد بر خود