وَ كَذلِكَ فَتَنَّا بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لِيَقُولُوا أَ هؤُلاءِ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنْ بَيْنِنا أَ لَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِالشَّاكِرِينَ ( 53 ) وَ إِذا جاءَكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِآياتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْكُمْ سُوءاً بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 54 ) وَ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ وَ لِتَسْتَبِينَ سَبِيلُ الْمُجْرِمِينَ ( 55 )
حقيقت ايمان و ويژگيهاى مؤمنان
رهنمودهايى از آيات :
چه كسى از پروردگارش پروا دارد و در زمرهء صالحان در مىآيد ، آن كس كه خوفش متوجه مصدر حقيقى خوف باشد يعنى از خداى يكتا بترسد . آن زمان كه انسان يكه و تنها محشور مىشود ، هيچ يك از دوستان و شفيعانى كه براى خود پنداشته بود ، برايش سودى نخواهند داشت .
مردمى هستند كه گرد آمدند جمعى از مردمان عادى و فقير برگرد حقيقت سبب شده كه روى از حقيقت برتابند . اينان مىگويند كه اين بىسر و پايان را از خود بران تا ما حقيقت را بپذيريم . قرآن ، رسول را از راندن اين بينوايان منع مىكند ، زيرا اين عمل عملى ستمكارانه است و حساب هر كس مربوط به خود اوست و از حساب ديگرى جداست .
خداوند ، مردم را در اين دنيا به انواع رقابتها مىآزمايد ، از جمله آنان را به وسيلهء يكديگر مورد آزمايش قرار داد . مثلا به هنگامى كه مؤمنان شتابان به حق