مىشدند و دستهاى كه مهر سكوت بر لب نهاده بودند و دستهاى كه آنها را از عملشان نهى مىكردند . خداى سبحان گفتگوى آن سه دسته را با يكديگر براى ما حكايت مىكند :
وَ إِذْ قالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَدِيداً
- آن گاه كه گروهى از ايشان گفتند : چرا قومى را پند مىدهيد كه خدا هلاكشان خواهد كرد و به عذابى دردناك مبتلا خواهد ساخت ؟ » يعنى چرا مجرمانى را كه اندرز دادنشان را هيچ فايدتى نيست ، اندرز مىدهيد . مردمى كه خدا به زودى هلاكشان خواهد كرد يا عذابشان خواهد نمود .
قالُوا مَعْذِرَةً إِلى رَبِّكُمْ
- گفتند : تا ما را نزد پروردگارتان عذرى باشد . » زيرا نهى از منكر واجب شرعى است و خداوند كسى را به مجرد اعتقاد به اين كه نهى از نيكو فايدهاى ندارد از اين وظيفه معذور نمىدارد .
وَ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ
- و باشد كه پرهيزگار شوند . » در اينجا اميدى است به اين كه جماعتى از ايشان پرهيزگارى پيشه كنند و اين ثوابى در پى داشته باشد .
[ 165 ] خداى تعالى به اين مجرمين راه و روشهايى را كه بايد از آنها پيروى كرد يادآورى مىنمايد و آنان را از از تجاوز از حدود خدا بر حذر مىدارد .
ولى اينان همواره اندرز نيكخواهان را فراموش مىكنند . / 477 خداوند نهى كنندگان را مىرهاند باقى را به عذاب گرفتار مىسازد .
فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَ أَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذابٍ بَئِيسٍ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ
- چون اندرزى را كه به آنها داده شده بود فراموش كردند ، آنان را كه از بدى پرهيز مىكردند ، نجات داديم و گناهكاران را به سبب گناهشان به عذابى سخت فرو گرفتيم . » ميان كسانى كه به هلاكت رسيدند جمعى هم بودند كه در برابر اعمال گناه آلود ديگران مهر سكوت بر لب زده بودند .