آرى ، چنين كسى در حق خود ستم روا داشته است .
شرح آيات :
[ 1 ] « المص » .
دربارهء اين گونه كلمات در آغاز برخى از سورهها سخنها بسيار است .
ممكن است برخى از آن نظريهها به اعتبار اين كه قرآن كريم را ابعاد گوناگونى است درست باشد و مىتوان هم گفت كه اين حروف به همان مفهوم خويشند و نه بيش . چنان كه در سورهء بقره و آل عمران گفتيم . بنا بر اين نظر آنها « مبتدا » هستند و كلمهء بعد از آنها « خبر » آنهاست .
ربانى بودن قرآن
[ 2 ] قرآن را محمد صلّى اللَّه عليه و آله تأليف نكرده است و از نبوغ او هم نتراويده . بلكه كتابى است كه خدا بر او نازل كرده . يكى از سادهترين دلايل آن اين است كه در آغاز اين سوره سخن از اين است كه پيامبر دريچهء دل خويش براى نزول آيات گشاده گرداند و از تحمل بار رسالت ملول نگردد .
كِتابٌ أُنْزِلَ إِلَيْكَ فَلا يَكُنْ فِي صَدْرِكَ حَرَجٌ مِنْهُ
- كتابى است كه بر تو نازل شده ، در دل تو از آن ترديدى نباشد . » رسول نياز به سعهء صدر دارد ، تا بتواند بار حقايق رسالت را بكشد و سختيهاى كار و صعوبت تبليغ را بر خود هموار سازد . اين سعهء صدر از ايمان به غيب مايه مىگيرد و از يقين به يك آيندهء دور و آفاق گسترده و از توكّل به خدا و اعتقاد به تواناييهايى كه در ذات بشر به وديعت نهاده شده و امكاناتى كه براى او فراهم آمده است . سرانجام ، سعهء صدر از خارج شدن انسان از سلول زندان ذات و آزادى و رهايى بر آستان الهى به قصد خدمت به نوع بشر ، سرچشمه مىگيرد .