( و بيگانگان ) كمتر است ، بنابراين آنها را از خواص خود در خلوتها و رازدار خويش در محافل خصوصى قرار بده . سپس ( از ميان آنها ) افرادى را مقدم دار كه در گفتن حقايق تلخ براى تو از همه صريحاللهجهتر باشند و در مساعدت و همراهى با تو در امورى كه خداوند براى اوليايش دوست نمىدارد كمتر كمك كنند ؛ خواه موافق ميل تو باشد يا نه .
به اهل ورع و صدق و راستى بپيوند سپس آنها را طورى تربيت كن كه از تو ستايش بى جا نكنند ( و از تملق و چاپلوسى بپرهيزند و نيز ) تو را به اعمال نادرستى كه انجام ندادهاى تمجيد ننمايند ، زيرا مدح و ستايش فراوان ، عُجب و خودپسندى بهبار مىآورد و انسان را به كبر و غرور نزديك مىسازد .
شرح و تفسير وزراى خوب و بد
امام عليه السلام بعد از بيان صفات مشاوران در بخش گذشته ، در اين بخش به سراغ صفات و ويژگىهاى وزيران و همكاران در حكومت مىرود . نخست افرادى را كه صفات منفى دارند معرفى مىكند و بعد واجدان صفات نيك و سپس توصيههاى لازمى را كه بايد نسبت به آنها ايفا بشود شرح مىدهد . مىفرمايد :
« بدترين وزراى تو كسى است كه پيش از تو وزير « زمامداران شرور » بوده و در گناهان آنها شركت داشته است چنين كسى هرگز نبايد محرم اسرار تو باشد » ؛
( إِنَّ شَرَّ وُزَرَائِكَ مَنْ كَانَ لِلْأَشْرَارِ قَبْلَكَ وَزِيراً ، وَمَنْ شَرِكَهُمْ فِي الآْثَامِ فَلَا يَكُونَنَّ لَكَ بِطَانَةً « 1 » ) .
امام عليه السلام در اينجا به مسألهء حسن سابقه و سوء سابقه اشاره مىكند و بررسى
هامش
( 1 ) . « بِطانَة » در اصل به معناى زيرين است ( مقابل « ظِهارة » كه لباس رويين است ) سپس اين واژه به معناى محرم اسرار بهكار رفته است .