روشن است ترك انصاف و روى آوردن به انواع تبعيضها ظلم فاحش و آشكار است و مىدانيم خداوند عادل و حكيم دشمن ظالمان و يار مظلومان است . گفتنى است امام عليه السلام بر اين معنا تأكيد مىكند كه خداوند به دشمنى و مخاصمت هركس اقدام كند هيچ عذر و بهانهاى را از او نمىپذيرد و تعبير به
« أَدْحَضَ حُجَّتَهُ »
اشاره به همين معناست . ممكن است در گناهان ديگر اعذار غير موجهى به لطف خدا و از طريق غفاريت او پذيرفته شود ؛ ولى در مورد ظلم و ستم هيچ عذرى پذيرفته نيست و تنها راه نجات از خصومت پروردگار و عقوبت او اين است كه دست از ظلم بكشد و از گذشته توبه كند و حقوق از دست رفته را به صاحبانش باز گرداند و جبران نمايد .
امام عليه السلام در ادامهء اين سخن كيفر شديد ظالمان را كه در نوع خود بىنظير است شرح مىدهد . مىفرمايد : « ( بدان ) هيچ چيز در تغيير نعمتهاى خداوند و تعجيل انتقام و كيفر او از اصرار بر ظلم و ستم سريعتر نيست ، زيرا خداوند دعاى مظلومان را ( بر ضد تو ) مىشنود و در كمين ستمكاران است » ؛
( وَلَيْسَ شَيْءٌ أَدْعَى إِلَى تَغْيِيرِ نِعْمَةِ اللَّهِ وَتَعْجِيلِ نِقْمَتِهِ مِنْ إِقَامَةٍ عَلَى ظُلْمٍ ، فَإِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ دَعْوَةَ الْمُضْطَهَدِينَ « 1 » ، وَهُوَ لِلظَّالِمِينَ بِالْمِرْصَادِ ) .
اين جمله هشدار كوبندهاى به ظالمان است كه بدانند مجازات كيفر آنها تنها حواله به قيامت نمىشود ، بلكه در اين جهان نيز گرفتار كيفر اعمال خود خواهند شد . آن هم نه در دراز مدت ، بلكه در كوتاه مدت . آرى آنچه با سرعت باعث تغيير نعمتها مىشود و عذاب الهى را فرا مىخواند اقامهء بر ظلم و اصرار بر ستم است .
هامش
( 1 ) . « المُضْطَهِدينَ » جمع « مُضْطَهدّ » به معناى مظلوم و ستمديده است و از ريشهء « ضهد » بر وزن « مهد » به معناى ظلم گرفته شده است .