بخش اوّل :
مِنْ عَبْدِاللَّهِ عَلِيٍّ أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ إِلَى أَهْلِ الْكُوفَةِ ، جَبْهَةِ الْأَنْصَارِ وَسَنَامِ الْعَرَبِ . أَمَّا بَعْدُ ، فَإِنِّي أُخْبِرُكُمْ عَنْ أَمْرِ عُثْمَانَ حَتَّى يَكُونَ سَمْعُهُ كَعِيَانِهِ . إِنَّ النَّاسَ طَعَنُوا عَلَيْهِ ، فَكُنْتُ رَجُلًا مِنَ الْمُهَاجِرِينَ أُكْثِرُ اسْتِعْتَابَهُ ، وَأُقِلُّ عِتَابَهُ ، وَ كَانَ طَلْحَةُ وَالزُّبَيْرُ أَهْوَنُ سَيْرِهِمَا فِيهِ الْوَجِيفُ ، وَأَرْفَقُ حِدَائِهِمَا الْعَنِيفُ .
وَكَانَ مِنْ عَائِشَةَ فِيهِ فَلْتَةُ غَضَبٍ ، فَأُتِيحَ لَهُ قَوْمٌ فَقَتَلُوهُ ، وَبَايَعَنِي النَّاسُ غَيْرَ مُسْتَكْرَهِينَ وَلَا مُجْبَرِينَ ، بَلْ طَائِعِينَ مُخَيَّرِينَ .
ترجمه :
اين نامهاى است كه از بندهء خدا على اميرمؤمنان عليه السلام به سوى اهل كوفه گروه ياران شرافتمند و بلند پايگان عرب نگاشته شده است :
من از جريان كار « عثمان » شما را آگاه مىسازم ، آن چنان كه شنيدن آن همچون ديدنش باشد ؛ مردم به او عيب گرفتند و بر او طعنه زدند من در اين ميان يكى از مهاجران بودم كه براى جلب رضايت عثمان ( از طريق رضايت مردم و تغيير روشهاى نادرستش ) نهايت كوشش را به خرج دادم و كمتر او را سرزنش كردم ( مبادا مردم تحريك به قتل او شوند ) ولى طلحه و زبير ( خشونت در برابر او را به آخرين حد رساندند به گونهاى كه ) آسانترين فشارى كه بر او وارد مىكردند مانند تند راندن شتر بود و نرمترين « حُدىها » ، سخترين آن بود ( آوازى كه شتر را به شتاب وا مىدارد و خسته مىكند ) و از سوى عايشه نيز خشمى ناگهانى بود ( كه مردم را سخت بر ضد عثمان شوراند ) و به دنبال آن گروهى به تنگ آمدند و بر ضد او شوريدند و او را كشتند ( سپس ) مردم بدون اكراه و اجبار بلكه با رغبت و اختيار با من بيعت نمودند .