يارانش را به اين نكته توجّه مىداد كه اين جنگ براى برترىجويى و غلبه بر دشمن به منظور رسيدن به مال و مقام نيست ، بلكه جهادى است كه از مهمترين عبادتها محسوب مىشود و بايد به نام خدا و به ياد خدا در اين ميدان گام نهاد و پيروزى خود را از او خواست ، با نيّتى خالص گام برداشت و با قلبى مملوّ از عشقِ خدا بر دشمنان حق حمله آورد .
نخست عرضه مىدارد : « خداوندا ! قلبها به تو پيوسته ، گردنها به سوى تو كشيده شده ، چشمها به جانب تو خيره گشته ، قدمها در راه تو جابجا شده و بدنها فرسوده گرديده است » ؛ ( اللَّهُمَّ إِلَيْكَ أَفْضَتِ « 1 » الْقُلُوبُ وَ مُدَّتِ الْأَعْنَاقُ وَ شَخَصَتِ « 2 » الْأَبْصَارُ وَ نُقِلَتِ الْأَقْدَامُ وَ أُنْضِيَتِ « 3 » الْأَبْدَانُ ) .
اشاره به اينكه هدف نهايى تويى و هر گامى كه بر مىداريم براى تو و به سوى توست .
آرى مجاهدان اسلام در تمام برنامههايى كه دارند هدفشان خداست ، لذا قرآن مجيد مىفرمايد :
« « ما كانَ لِأَهْلِ الْمَدينَةِ وَ مَنْ حَوْلَهُمْ مِّنَ الْأَعْرابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَّسُولِ اللَّهِ وَ لا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصيبُهُمْ ظَمَأٌ وَ لا نَصَبٌ وَ لا مَخْمَصَةٌ فِي سَبيلِ اللَّهِ وَ لا يَطَؤُنَ مَوْطِئاً يَغيظُ الْكُفَّارَ وَ لا يَنالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لا يُضيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنينَ * وَ لا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغيرَةً وَ لا كَبيرَةً وَ لا يَقْطَعُونَ وادِياً إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ » ؛ سزاوار نيست كه اهل مدينه و كسانى از اعراب باديهنشين كه اطراف آنها هستند ، از پيامبر خدا جدا
هامش
( 1 ) . « افضت » از ريشهء « افضاء » و « فضا » گرفته شده و به معناى وصول به چيزى است ، گويى در فضاء او وارد شده است .
( 2 ) . « شخصت » از ريشهء « شخوص » به معنى خيره شدن چشم است به چيزى به گونهاى كه پلك را باز و بسته نكند .
( 3 ) . « انضيت » از ريشهء « انضاء » به معناى لاغر و نحيف كردن بدن انسان يا حيوان است و به معناى فرسوده و رنجور ساختن نيز آمده است .