خطبهء 176 « 1 » و من خطبة له عليه السّلام و فيها يعظ و يبين فضل القرآن و ينهى عن البدعة
از خطبههاى امام عليه السّلام است كه در آن مردم را موعظه مىكند و فضائل قرآن را بيان كرده از بدعتها نهى مىنمايد .
خطبه در يك نگاه
اين خطبه از خطبههاى مشروحى است كه از مسائل مهمّى پرده بر مىدارد و توصيههايى مىكند كه امروز نيز تمام محتواى آن زنده و براى ما سازنده است .
هامش
( 1 ) سند خطبه :
« ابن ابى الحديد » در شرح نهج البلاغهاش و همچنين « ابن ميثم » در شرح خود مىنويسند كه اين خطبه از نخستين خطبههايى است كه بعد از بيعت با آن حضرت و بعد از قتل عثمان ايراد فرمود . اين نشان مىدهد كه اين دو شارح نهج البلاغه آن را در منبعى غير از نهج البلاغه يافتهاند ؛ زيرا مرحوم سيّد رضى اشاره به آن چه آنها گفتهاند ندارد . « زمخشرى » نيز در كتاب « ربيع الابرار » بخشى از اين خطبه را با تفاوتهاى متعدّدى نقل كرده است و بخش ديگرى از اين خطبه در چهار كتاب كه قبل از نهج البلاغه تأليف يافته ، بيان شده است ( كتاب كافى ؛ محاسن برقى ؛ امالى صدوق و تفسير عياشى ) ( مصادر نهج البلاغه ، جلد 2 ، صفحهء 430 ) .