مىفريبد ، سرايى است كه در نظر صاحب اصليش بىمقدار است لذا حلالش را با حرام ، و خيرش را با شرّ ، و زندگىاش را با مرگ ، و شيرينىاش را با تلخى ، بهم هم آميخته است » ( قد تزيّنت بغرورها ، و غرّت بزينتها . دارها « 1 » هانت على ربّها ، فخلط حلالها بحرامها ، و خيرها بشرّها ، و حياتها بموتها ، و حلوها بمرّها ) .
هر گاه بخواهى لقمهء نان حلالى بدست آورى بايد هزار درد و رنج را تحمّل كنى و از مسيرهاى پرنشيب و فراز بگذرى و هر گاه بخواهى گلى بچينى بايد تحمّل نيش خار كنى و اگر بخواهى از خوان نعمتش كمى عسل برگيرى نيشهاى زنبورها در انتظار توست ، در كنار هر گنجى افعىها خفتهاند و در كنار هر شيرينى تلخىهاست ، فى المثل انسانى كه فرزند ندارد غم و غصّهء جانكاهى بر روح او سنگينى مىكند ولى همين كه فرزند پيدا كرد هزاران مشكل در كنار اوست و همچنين نعمتها و مواهب ديگر كه فقدانش غمانگيز است و وجودش ملال آور و مشكل آفرين .
و در تأكيد اين سخن مىفرمايد : « ( به همين دليل ) خداوند آن را مخصوص اوليايش نساخته ، و از دشمنانش دريغ نداشته است » ( لم يصفها « 2 » اللّه تعالى لأوليائه ، و لم يضنّ « 3 » بها على أعدائه ) .
آرى ! اگر متاع دنيا متاع قابل ملاحظهاى بود خداوند آن را به دوستانش
هامش
( 1 ) آنگونه كه در نسخ ديگر آمده ، « دار هانت على ربّها » است ولى در نسخه « صبحى صالح » كه اين نسخه برگرفته از آن است « دارها هانت » است كه ظاهرا اشتباه است .
( 2 ) « لم يصفها » از مادّهء « اصفاء » به معنى مخصوص گردانيدن ، گرفته شده است اشاره به اين كه مواهب دنيا ، به قدرى بىارزش است كه خدا آن را در اختيار همه قرار داده است .
( 3 ) « لم يضنّ » از مادّهء « ضن » به معنى بخل و دريغ داشتن است .