الحطام « 1 » . و تشاحّوا « 2 » على الحرام ؛ و رفع لهم علم الجنّة و النّار ، فصرفوا عن الجنّة وجوههم ، و أقبلوا إلى النّار بأعمالهم ؛ و دعاهم ربّهم فنفروا « 3 » و ولّوا ، و دعاهم الشّيطان فاستجابوا و أقبلوا ) .
به نظر مىرسد اين دو گروه را كه امام عليه السّلام در اين بخشى از خطبه به آنها اشاره فرمود ، همانها هستند كه در بخشهاى قبل به آنها اشاره شد ، گروهى كه در برابر امامت امامان راستين سر تسليم فرو آوردند ، و خضوع كردند ، و گروه ديگرى كه در برابر آنها به پا خاستند و سعى در خاموش كردن نور هدايت آنان داشتند ، آنها خودكامگانى بودند دنياپرست ، كه حلال و حرام برايشان مطرح نبود ، و در پيروى و اطاعت شيطان بر يكديگر سبقت مىگرفتند .
هامش
( 1 ) « حطام » به معنى چيز شكسته و بىارزش است و اموال دنيا را به دليل بىارزش بودن « حطام دنيا » مىگويند .
( 2 ) « تشاحوا » از مادّهء « تشاح » و از ريشه « شح » به معنى بخل توأم با حرص گرفته شده و « تشاح » در جايى گفته مىشود كه دو نفر يا دو گروه براى به دست آوردن چيزى به منازعه برمىخيزند .
( 3 ) « نفروا » از مادّهء « نفر » و « نفور » به معنى دور شدن و فرار كردن از چيزى است .