بخش اوّل
و ليس لواضع المعروف في غير حقّه ، و عند غير أهله ، من الحظّ فيما أتى إلّا محمدة اللّئام ، و ثناء الأشرار ، و مقالة الجهّال ، مادام منعما عليهم : ما أجود يده ! و هو عن ذات اللّه بخيل !
ترجمه
كسى كه نيكى را در غير موردش ، و نزد غير اهلش قرار مىدهد ، بهرهاى جز ستايش لئيمان و ثناخوانى اشرار و گفتار ( چاپلوسانه ) جاهلان ندارد ، و اين نيز تا زمانى است كه به آنها بذل و بخشش مىكند ، ( و مىگويند : ) چه دست سخاوتمندى دارد ! اين در حالى است كه او در مورد بخشش در راه خدا ، بخل مىورزد !
شرح و تفسير نيكى در جاى خود
همان گونه كه در بالا اشاره شد ، اين خطبه طبق بعضى از روايات معتبر ، بخشى از خطبهء 126 بوده است ، در آن جا كه جمعى از سادهانديشان و دوستان ناآگاه بر امام عليه السّلام خرده مىگرفتند كه چرا سهم همه را از بيت المال يكسان كردهاى ؟ ! چرا دست بذل و بخشش را از آستين سخاوت بيرون نمىآورى ، و سران قوم را مورد عنايت مخصوص و بخشش ويژه قرار نمىدهى تا تو را ثنا گويند و بر جود و سخاوتت ، مدح و ستايش كنند ، و در مشكلات از تو حمايت نمايند ؟ !