دعا على عليه السّلام مىفرمود : « ما سمعت من رسول اللّه شيئا فنسيته ؛ من هيچ سخنى را بعد از آن از رسول خدا نشنيدم كه فراموش كنم ؛ بلكه هميشه آن را به خاطر داشتم » . « 1 » حديث « علىّ مع القرآن ، و القرآن مع علىّ ؛ على همواره با قرآن است و قرآن با على است » . « 2 » و همچنين حديث « أنا مدينة العلم و علىّ بابها ؛ من شهر علمم و علىّام در است » « 3 » از احاديث معروفى است كه در كتب شيعه و اهل سنّت وارد شده و همه گواه بر اين است كه اين خانواده ، معادن علم و سرچشمههاى حكمت بودهاند .
تفاوت « معادن » و « ينابيع » از اين نظر است كه « معدن » چيزى است كه معمولا مردم به سراغ آن مىروند و از آن بهره مىگيرند ؛ ولى « ينابيع » ( به معناى چشمهها ) چيزى است كه مىجوشد و به سوى مردم سرازير مىشود .
امام عليه السّلام در پايان اين سخن مىفرمايد : « ياور و دوستدار ما در انتظار رحمت حقّ است و دشمن كينهتوز ما در انتظار مجازات حق است » . ( ناصرنا و محبّنا ينتظر الرّحمة ، و عدوّنا و مبغضنا ينتظر السّطوة « 4 » ) .
اين سخن بدان معنا نيست كه آنها چنين انتظارى را واقعا دارند ؛ بلكه به اين معناست كه بايد منتظر چنين عاقبت شومى باشند و در واقع نوعى تهديد به عذاب الهى است ، در دنيا و آخرت .
هامش
( 1 ) براى آگاهى از منابع حديث مىتوانيد به جلد 9 پيام قرآن ، صفحهء 359 به بعد و بحار الانوار ، جلد 35 ، صفحهء 326 - 331 مراجعه كنيد .
( 2 ) الغدير ، جلد 3 ، صفحهء 178 و 180 .
( 3 ) به كتاب الغدير ، جلد 6 ، صفحهء 61 - 80 مراجعه شود .
( 4 ) « سطوه » در اصل به معناى پريدن بر روى كسى و مقهور ساختن اوست و از آنجا كه يكى از لوازم آن مجازات كردن است ، در خطبهء بالا و مانند آن به اين معنا به كار رفته است .