خطبهء 109 « 1 » و من خطبة له عليه السّلام فى بيان قدرة اللّه و انفراده بالعظمة و أمر البعث
امام عليه السّلام اين خطبه را براى بيان قدرت خداوند و عظمت منحصر به فرد او و مسألهء رستاخيز و قيامت ذكر فرموده است .
خطبه در يك نگاه
اين خطبه از خطبههاى بسيار فصيح و بليغ و پر محتوا و با ارزش نهج البلاغه است كه به همين دليل نام « الزّهراء » ( درخشنده ) را بر آن گزاردهاند و به گفتهء يكى از شارحان معروف نهج البلاغه ، « ابن ابى الحديد » : « تأثير و جاذبهء اين خطبه چنان است كه اگر آن را بر انسان بىايمانى كه قيامت را با تمام قدرت نفى مىكند ، بخوانند توان مقاومتش درهم مىشكند و دلش در وحشت فرو مىرود ، و او را در مبانى فكرى خود متزلزل مىسازد ، و وادار به تجديد نظر مىكند » . « 2 »
هامش
( 1 ) سند خطبه : در « مصادر نهج البلاغه » آمده است كه مرحوم « سيّد رضى » اين خطبه را به صورت گزينش از خطبه معروف به « الزهراء » گرفته است . از كسانى كه قبل از « سيّد رضى » مىزيستهاند و اين خطبه را در كتاب خود آوردهاند « ابن عبد ربّه مالكى » در « عقد الفريد » است . « زمخشرى » و « آمدى » ، بخشهايى از اين خطبه را بعينه ذكر كردهاند . ( مصادر نهج البلاغه ، جلد 2 ، صفحهء 235 ) .
( 2 ) شرح نهج البلاغهء ، ابن ابى الحديد ، جلد 7 ، صفحهء 202 .