است . معمول عرب اين بوده است كه بسيارى از مسايل زندگى خود را به شتر تشبيه مىكردهاند كه نقش بسيار مهمّى در زندگى آنها داشته و اين گونه تشبيهات براى آنها گويا و دلنشين بوده است .
به هر حال ، معمول افراد ظاهر بين و كم ظرفيّت اين است كه وقتى كسى را بر تخت قدرت سوار مىبينند كه در برههاى از زمان مخالفان خود را كنار زده و دنيا به كامشان مىگردد ، اين قدرت را طولانى يا جاودانى مىپندارند ، در حالى كه هيچ كس جز خدا از آينده با خبر نيست و گمانهزنىها دربارهء آينده ، مخصوصا در مسايل سياسى كاملا بىاعتبار است ، امّا « اولياء اللّه » كه علمشان از درياى علم پروردگار سرچشمه مىگيرد ، مىتوانند خبرهايى از آينده در اختيار مردم بگذارند و خبرى كه امام عليه السّلام در اين بخش از خطبه بيان فرموده ، از آنها است ، چنان كه در ادامهء سخن مىفرمايد : « كسانى كه چنين گمان مىكنند دروغ مىگويند ( و در اشتباهند ) . » ( و كذب الظّانّ لذلك ) .
« چه اين كه سهم آنان از زندگى لذّتبخش ، جرعهاى بيش نيست كه زمان كوتاهى آن را مىچشند ، سپس ( قبل از آن كه آن را فرو برند ) به كلّى بيرون مىافكنند » ( بل هي مجّة « 1 » من لذيذ العيش يتطعّمونها برهة ، ثمّ يلفظونها جملة ! ) .
اشاره به اين كه حكومت را تدريجا در اختيار مىگيرند و يكباره از دست مىدهند .
مىدانيم حكومت « بنى اميّه » بيش از « هشتاد سال » طول نكشيد - و به اصطلاح - لذّتبخشترين آن ، همان دوران چند سالهء حكومت « معاويه » بعد از شهادت مولا « على عليه السّلام » و صلح با « امام حسن مجتبى عليه السّلام » بود كه چند سالى دنيا به كام او بود . بعد
هامش
( 1 ) « مجّة » از مادّهء « مجّ » ( بر وزن حجّ ) در اصل به معناى بيرون ريختن آب از دهان است و به عصارهء انگور و مانند آن « مجاج » ( بر وزن عقاب ) مىگويند و به عسل نيز « مجاج النّحل » گفته مىشود و در اينجا اشاره به پيروزيهاى موقّتى است كه انسان آن را بدست مىآورد و به زودى از دست مىدهد .