خطبهء چهل و نهم « 1 » و من كلام له عليه السّلام و فيه جملة من صفات الربوبية و العلم الالهي
در اين خطبه قسمتى از صفات خداوند و علم بىپايان او آمده است .
خطبه در يك نگاه
اين خطبه همان گونه كه در عنوان بالا اشاره شد پيرامون صفات پروردگار و گستردگى علم اوست و اشارات پر معنايى به قسمتهاى مختلفى از صفات جلال و جمال او دارد و ذات پاكش را از سخنان بىاساس منكران پروردگار و آنها كه ذات پاك او را شبيه مخلوقات مىدانند يا چيزى شبيه او قرار مىدهند ( و در طرف افراط و تفريط هستند ) منزّه و مبرّى مىشمرد .
هامش
( 1 ) سند خطبه : اين خطبه را جمعى از كسانى كه بعد از مرحوم سيد رضى مىزيستهاند از آن حضرت نقل كردهاند از جمله مرحوم « علّامهء مجلسى » در روضهء بحار و « على بن محمد بن شاكر واسطى » كه نزديك به زمان « سيد رضى » بوده است در كتاب « عيون الحكم و المواعظ » . ( مصادر نهج البلاغة ، جلد 2 ، صفحهء 18 )