بخش دوم اين خطبه ناظر به اصرار امام عليه السّلام بر جنگ با شاميان است ، و به گفته « نصر بن مزاحم » در كتاب « صفّين » زمانى امام عليه السّلام اين سخن را بيان فرمود كه مردى از شاميان در ايّام جنگ صفّين از لشكر بيرون آمد ، و از امام تقاضاى ملاقات كرد ، و پس از آن كه در ميان ميدان با امام عليه السّلام ملاقات كرد پيشنهاد ترك مخاصمه نمود ، به اين ترتيب كه عراقيان به عراق برگردند و شاميان به شام ( عراق از آن امام عليه السّلام باشد و شام از آن معاويه ! ) ، ولى حضرت عليه السّلام با پاسخى قاطع سخن او را نفى كرد و با دليلى روشن و آشكار بيان نمود كه چرا با معاويه بايد بجنگد ؟ ! اين دو فراز به خوبى نشان مىدهد كه حضرت عليه السّلام در جاى صلح و آرامش مرد صلح و آرامش بود ، و در جاى جنگ مرد جنگ و پيكار !
با اين مقدمه به سراغ تفسير خطبه مىرويم :
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 475
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٧٥