خطبهء سى و يكم « 1 » لما أنفذ عبد اللّه بن عباس إلى الزبير يستفيئه إلى طاعته قبل حرب الجمل
. اين قسمت در واقع خطبه نيست ، بلكه بخشى از كلامى است كه على عليه السّلام به ابن عباس هنگامى كه او را در روز جنگ جمل ، قبل از آغاز جنگ ، به سوى زبير فرستاد ، فرمود . حضرت با اين كلمات زبير را به اطاعت از خود دعوت كرد و چنان كه خواهد آمد اين سخنان در او مؤثّر واقع شد و وى از جنگ كناره گيرى كرد . »
هامش
( 1 ) بنا به گفتهء مصادر نهج البلاغه ، گروهى از دانشمندانى كه قبل از مرحوم سيّد رضى ، بودهاند ، اين سخن را از امام نقل كردهاند ، از جمله زبير بن بكّار ( طبق نقل ابن ابى الحديد و جاحظ . . . ) و ابن قتيبه در عيون الاخبار ، و ابن عبد ربه ، در عقد الفريد .
جالب اين كه حتّى ابن خلّكان - كه پرچم مخالفت با نهج البلاغه را به دوش مىكشد - نيز اين سخن را در وفيات الأعيان ، نقل كرده و به درستى آن شهادت داده است . مصادر نهج البلاغه ، جلد 1 ، صفحهء 411 .