فصل هفتم : [ در بارهء مردگان ]
احكام مردگان
1 - غسل ميّت
سؤال 150 - از يك سال پيش بيمارى خطرناكى تحت عنوان « تب خونريزى دهندهء كريمهء كنگو » در بعضى از نقاط كشور گزارش شد . اين بيمارى كه در كشورهاى همسايه ، به ويژه افغانستان ، پاكستان ، و عراق ، شيوع داشته از طريق گزش كنه موجود در روى پوست دامها ، به انسان منتقل مىشود . عامل بيمارى ويروسى است كه ابتدا علائمى نظير تب ، استفراغ ، كمر درد را به وجود مىآورد ، و بعد از چند روز به علّت اختلالى كه در سيستم انعقاد خونى به وجود مىآيد ، بيمار دچار خونريزى شديد و غير قابل كنترل مىشود . اين خونريزى ممكن است از تمامى منافذ بدن رخ دهد . سرويس دهى به اين بيماران نيازمند پرسنلى ورزيده و تجهيزات مدرن مىباشد ، و علىرغم همهء مراقبتها احتمال مرگ تا 50 % وجود دارد . متأسّفانه علىرغم تمامى تلاشها ، بعضى از مبتلايان به اين بيمارى فوت مىكنند . نظر به اين كه علّت اصلى مرگ خونريزى است ، بعد از فوت نيز نشت مايعات مختلف جسد ، به عنوان يك عامل آلودگى شديد محسوب مىگردد ، و وضعيّت جسد به نحوى است كه خود در مراحل مختلف ( حمل تا سردخانه و سپس غَسّالخانه ) به عنوان يك عامل انتشار بيمارى قلمداد مىگردد . و بر اساس تحقيقات انجام شده ، بايستى اجساد مبتلايان به بيمارى درون بستههاى پلاستيكى مخصوص گذاشته شده ، و هرچه سريعتر و بدون هيچ گونه تماس با افراد زنده به خاك سپرده شود . با توجّه به اين كه بر اساس آخرين يافتههاى علمى ، هرگونه تماس با اجساد اين مبتلايان و مواد مترشّحه از بدن آنان ، به ويژه خونابه و ساير مايعات خونى ، براى همهء افراد بسيار خطرناك بوده ،