34 - أتقياء
صفت چهارم روزانه پرهيزگاران را مولى على ( عليه السلام ) تقوى مىشمارد اين تقوى ، تقوى به معنى خاص است كه همان ترس و التهاب درونى از آينده و اعمال است ، در مقابل ، تقوى به معنى عام كه حضرت در مجموع خطبه درصدد بيان آن هستند ، متقّى به معنى عام آن است كه داراى فضائلى كه مولى مىشمارند باشد ، و از آنها فاصله نگيرد . چون توضيح كافى و وافى درباره تقوى به معنى خاص قبلا داده شد ، براى اختصار به همان توضيحات اكتفاء مىكنيم به فراز بعد كه در ارتباط با همين فراز است مىپردازيم :
مرحوم « الهى » آن عالم و عارف دلسوخته ابتدا در وصف روز و سپس درباره چهار صفت روزانه چنين مىسرايد :
اما النهار ( وصف روز )
خوشا روز و نسيم صبحگاهش * كه چون خورشيد رخشان شد گواهش
خوشا روز و مبارك طلعت روز * جهان زين طالع آمد بخت فيروز
گشاى اى صبح زرين ! موى خورشيد * مبند اى شام : در بر روى خورشيد
بيار اى خوش نسيم صبحگاهى * به مهر عاشقان روشن گواهى
نقاب شب كش اى خورشيد روشن * به روى خود جهان را ساز گلشن
ز رحمت اى نسيم صبح بشتاب * برون كش يوسف خود از چَه خواب
بر آر ، اى صبح و داد از چرخ بستان * بگير از شحنه « 1 » شب داد مستان
برآ ، اى مهر تا مه كنم ناز * بسوزد اختر شب گرد غمّاز « 2 »
برآ ، اى مهر و گيتى را برون آر * زدلتنگى زندان شب تار
برآ ، اى مهر تا گردون شود پاك * زلوث انجم بد مهره بى باك
هامش
( 1 ) . شحنه : داروغه ، پليس ، پاسبان و نگهبان شهر .
( 2 ) . اشاره كننده با چشم و ابرو ( فرهنگ عميد ) . .