است كه انسان را به گناه مىكشاند ، و از آنجا كه تجاوزهاى سرپرستان به اموال يتيمان ، غالباً بر اثر نياز و يا به بهانهء احتياج صورت مىگيرد ، در آيهء فوق به جاى كلمهء « اثم » ( گناه ) ، كلمهء « حُوبْ » به كار رفته است ، تا اشاره به اين حقيقت بوده باشد . « 1 »
[ حور : ]
« وَ زَوَّجْنَاهُمْ بِحُورٍ عِينٍ »
« حور » جمع « حوراء » و « احور » به كسى گفته مىشود كه سياهى چشمش كاملًا مشكى ، و سفيدى آن كاملًا شفاف باشد ، و يا به طور كلى كنايه از جمال و زيبايى كامل است ؛ چرا كه زيبايى ، بيش از همه در چشمان ، تجلى مىكند ، و به اين ترتيب ، كلمهء « حور » بر مذكر و مؤنث هر دو اطلاق مىشود ، و مفهوم گستردهاى دارد كه همهء همسران بهشتى را شامل مىشود ؛ همسران زن براى مردان با ايمان و همسران مرد براى زنان مؤمن ( دقت كنيد ) . « 2 »
[ حِوَل : ]
« لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلًا »
« حِوَل » ( بر وزن ملل ) معناى مصدرى دارد و به معناى « تحول » و نقل مكان است . « 3 »
[ حَىّ : ]
« لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ »
« حَىّ » از مادّهء « حيات » به معناى زندگى است ، و اين واژه مانند هر صفت مشبّههء ديگر ، دلالت بر دوام و ثبات دارد و بديهى است كه حيات در خداوند حيات حقيقى است ؛ چرا كه حياتش عين ذات او است ، نه همچون موجودات زنده در عالم خلقت كه حيات آنها عارضى است و لذا گاهى زندهاند و سپس مىميرند ، اما در خداوند چنين نيست . « 4 »
[ حِين : ]
« وَ مَتاعاً إِلى حينٍ »
« حِين » به معناى وقت ، در سورهء « يس » ، اشاره به پايان زندگى انسان و اجل او است ، و بعضى ، آن را به پايان جهان تفسير كردهاند . « 5 »
[ حيوان : ]
« لَهِيَ الْحَيَوانُ »
« حيوان » ( بر وزن ضربان ) به اعتقاد جمعى از مفسران و ارباب لغت ، به معناى حيات است ( معناى مصدرى دارد ) . اين كلمه در اصل از « حى » گرفته شده و « حييان » بوده كه ياء دوم تبديل به « واو » گشته و « حيوان » شده است . « 6 »
هامش
( 1 ) . نساء ، آيهء 2 ( ج 3 ، ص 321 )
( 2 ) . دخان ، آيهء 54 ( ج 21 ، ص 225 ) ؛ طور ، آيهء 20 ( ج 22 ، ص 440 ) ؛ رحمن ، آيهء 72 ( ج 23 ، ص 194 )
( 3 ) . كهف ، آيهء 108 ( ج 12 ، ص 614 )
( 4 ) . بقره ، آيهء 255 ( ج 2 ، ص 308 )
( 5 ) . يس ، آيهء 44 ( ج 18 ، ص 421 )
( 6 ) . عنكبوت ، آيهء 64 ( ج 16 ، ص 358 )