فرزند خود مىشناختند ، و اين نشانهها را قبلًا آشكارا مىگفتند ، ولى بعد از ظهورش همه را مخفى و پنهان كردند . خدا از اين پنهان كارى آگاه است .
در حديثى از امام باقر و امام صادق عليهما السلام آمده است كه منظور از « كَرِهُوا مَا نَزَّلَ اللَّهُ » ، « بنىاميّه » هستند كه نزول فرمان خداوند را دربارهء ولايت على عليه السلام ناخوش داشتند .
روشن است كه اين نوعى تطبيق و بيان مصداق است ، نه انحصار مفهوم آيه .
آيهء بعد در حقيقت توضيحى است براى اين تهديد سر بسته ، مىفرمايد : « حال آنها چگونه خواهد بود هنگامى كه فرشتگان مرگ روحشان را قبض مىكنند در حالى كه بر صورت و پشت آنها مىزنند ( فَكَيْفَ إِذَا تَوَفَّتْهُمُ الْمَلَائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ ) ! »
آرى ، اين فرشتگان مأمورند كه در آستانهء مرگ ، مجازات آنها را شروع كنند تا طعم تلخ كفر و نفاق و لجاجت و عناد را بچشند ؛ به صورت آنها مىكوبند ، براى اينكه رو به سوى دشمنان خدا رفتهاند ، و بر پشت آنها مىزنند به خاطر اينكه به آيات الهى و پيامبرش پشت كردند .
اين معنا شبيه چيزى است كه در آيهء 50 ، سورهء انفال ، دربارهء كفر و منافقين آمده است : « وَلَوْ تَرَى إِذْ يَتَوَفَّى الَّذِينَ كَفَرُوا الْمَلَائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ وَذُوقُوا عَذَابَ الْحَرِيقِ ؛ اگر ببينى كافران را هنگامى كه فرشتگان مرگ جان آنها را مىگيرند ، و بر صورت و پشت آنها مىزنند و مىگويند : بچشيد عذاب سوزنده را ! »
شناسايى منافقان از لحن گفتار :
آيات 29 تا 31 سورهء محمد صلى الله عليه و آله :
أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ فِى قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ أَنْ لَّنْ يُخْرِجَ اللَّهُ أَضْغَانَهُمْ
آيا كسانى كه در دلهايشان بيمارى است ، گمان كردند خدا كينههايشان را آشكار نمىكند !