و فرمان ما براى تحقّق يافتن هر پديدهاى جز يك فرمان نيست و نياز به تكرار و گذشت زمان ندارد و همچون ديدن با چشم ، بىدرنگ پديد مىآيد . ( 50 )
و به يقين كه هممسلكان شما را به عذاب هلاك كرديم ؛ پس آيا كسى هست كه متذكّر شود و دريابد [ كه فرجام تكذيب پيامبران عذاب است ] ؟ ( 51 )
و هرچه به جاى آوردهاند در نامهء اعمالشان ثبت است . ( 52 )
و هركار خرد و كلانى كه انجام دادهاند در آن نوشته شده است . ( 53 )
به يقين ، تقواپيشگان در بوستانهايى بهشتى و در كنار جويبارى بزرگ خواهند بود . ( 54 )
در جايگاهى كه همهء نعمتهاى آن حقيقى است ؛ در حضور خدا كه فرمانروايى مقتدر است . ( 55 )
سورهء رحمان / 55
بهنام خداوند گستردهمهر مهربان
خداى رحمان ، ( 1 )
به رحمت گستردهاش قرآن را به جنّ و انس آموخت . ( 2 )
انسان را آفريد . ( 3 )
به او سخن گفتن را تعليم داد تا انديشه و احساس خود را آشكار سازد . ( 4 )
خورشيد و ماه برطبق حسابى كه از سوى او مقرّر شده است ، پيوسته در حركتاند . ( 5 )
و بوته و درخت فرمانبردار اويند و به اين طريق او را سجده مىكنند . ( ريشههاى خود را در خاك فرومىبرند تا نيازشان را آشكار سازند ) . ( 6 )
و آسمان را برافراشت و هرگونه ابزار سنجش را در ميان نهاد ( تا باورها ، گفتارها ، كارها و ديگر چيزها با آن سنجيده شود ) . ( 7 )
پس نبايد در وزن كردن اشياء از اندازهاى كه ترازو نشان مىدهد درگذريد . ( 8 )
و بايد سنجش اشياء را به عدل و داد برپا داريد و از ترازو نكاهيد . ( 9 )
و زمين را براى مردم نهاد . ( 10 )
در آن ، ميوه و درختان خرما با خوشههاى غلافدار است ؛ ( 11 )
و نيز دانهء سبوسدار و گياه خوشبو . ( 12 )
پس اى جنّيان و انسيان ، كداميك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد ؟ ( 13 )
خداى رحمان انسان را از گلى خشكيده كه همچون سفال بود آفريد . ( 14 )
و جن را از زبانهاى خالص ، از آتشى [ ويژه ] پديد آورد . ( 15 )
پس اى جن و انس كداميك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد ؟ ( 16 )