تبيين كرده است و سپس احاديث مربوط به آن باب را آورده است .
وى در باب « فيء » از كتاب حجّت با شيوه خاصى به عنوان مقدمه ، معنى فيء ، انفال ، خمس و كيفيت تقسيم و احكام آنها را تبيين كرده است و در پى آن ، احاديث مربوط را آورده است . « 1 »
در مواردى نيز باب را تنها با بيان آراى خودش كه از احاديث برگرفته است ، به پايان برده است . « 2 »
ج . توجه به آراى اصحاب : در مواردى به اجماع اصحاب « 3 » و يا روايات مشهور بين ايشان « 4 » توجه داده است . همچنين آراى راويانى چون يونس بن عبدالرحمن « 5 » و ابن ابى عمير « 6 » و معاوية بن عمار « 7 » و زراره « 8 » و غير ايشان از فقهاى راويان را در تبيين مراد حديث آورده است .
البته اين روش اشكالاتى را نيز در برخى روايات ايجاد كرده است ؛ چه آنكه به دنبال روايات ، برخى كلمات با تعبير تفسير يا معنى - بدون استناد به شخص امام يا راوى - آمده است و دقيقاً روشن نيست كه دنباله روايت و كلمات معصوم است يا آنكه از كلمات راوى است . « 9 »
د . اختلاف حديث : مرحوم كلينى رواياتى را كه احياناً در بعضى الفاظ با يكديگر اختلاف دارد تذكر داده است . وى در اين موارد با ذكر سند و يا بدون سند به روايت ديگر اشاره كرده است و بخش زايد يا اختلافى را در حديث تعيين مىكند . « 10 »
ه . رفع تعارض : مرحوم كلينى قصد آوردن روايات متعارض را نداشته است و لكن در بعضى موارد كه توهّم تعارض اخبار موجود در كتاب وجود داشته است ،
هامش
( 1 ) . ر . ك : الكافى ، ج 1 ، ص 278 ، ج 3 ، ص 209 ، ج 4 ، ص 134 ، ج 6 ، ص 534 ، ج 7 ، ص 231 و 274 .
( 2 ) . همان ، ص 539 .
( 3 ) . همان ، ج 7 ، ص 71 .
( 4 ) . همان ، ص 115 .
( 5 ) . همان ، ج 6 ، ص 160 .
( 6 ) . همان ، ج 4 ، ص 509 .
( 7 ) . همان ، ج 6 ، ص 109 .
( 8 ) . همان ، ص 106 .
( 9 ) . همان ، ج 7 ، ص 109 .
( 10 ) . همان ، ج 3 ، ص 419 ، 424 و 461 و ج 7 ، ص 253 .
( 11 ) . ر . ك : الكافى ، ج 3 ، ص 546 ، ج 5 ، ص 275 و 329 .