مىشود و ديگر نمىتواند بر هم زند .
مسألهء دويم :
بدان كه هرگاه كسى اعتكاف سنّت كند و در غير ماه رمضان باشد و روزهء آن هم روزهء نذر معيّن يا قضاى رمضان نباشد و پيش از روز سيم آن را باطل كند ، يا يكى از امورى كه بر معتكف حرام است بجا آورد ، بر او مطلقا چيزى لازم نمىآيد ، نه قضا و نه كفّاره .
و اگر در روز سيم يا ششم يا نهم آنها را به عمل آورد ، پس اگر جماع كرده باشد در شب يا روز ، بايد يك كفّارهء اعتكاف بدهد و اگر غير از جماع از چيزهايى ديگر را كه باعث بطلان اعتكاف مىشود به عمل آورده باشد ، كفّاره مطلقا بر او لازم نيست و بايد قضا كند .
و هرگاه اعتكاف سنّت باشد ، امّا روزهء آن روزه واجبى باشد ، پس اگر روزهء واجبى غير از ماه رمضان و قضاى آن و نذر معيّن باشد ، حكم آن بعينه همچنان است كه مذكور شد . و اگر يكى از اينها باشد ، پس اگر در ماه رمضان باشد ، پيش از تمام شدن روز دويم آنچه بكند ، كفّارهء اعتكاف بر او لازم نمىآيد . بلى ، اگر در روز امرى به عمل آورد عمدا كه باعث بطلان روزه شود ، بايد كفّاره افطار در روز ماه رمضان را بدهد .
و هرگاه بعد از روز دويم باشد ، پس اگر غير از جماع امور ديگر را به عمل آورد ، به جهت اعتكاف ، كفّاره بر آن لازم نمىآيد ، بنا بر اقوى . و اگر جماع را به عمل آورد ، پس اگر در شب باشد ، يك كفّارهء اعتكاف مىدهد ، و اگر در روز باشد ، دو كفّاره ، يكى كفّارهء اعتكاف و يكى كفّارهء افطار روز رمضان . و همچنين است حكم بعينه ، هرگاه روزهء آن روزهء نذر معيّن باشد ، مگر اينكه در اين صورت دو كفّاره كه مىدهد ، يكى كفّارهء اعتكاف است و يكى كفّارهء مخالفت نذر .
و اگر روزهء قضاى ماه رمضان باشد ، هرگاه جماع يا افطار پيش از ظهر باشد و پيش از تمام شدن روز دويم باشد ، مطلقا كفّاره بر آن لازم نيست ، و اگر بعد از ظهر