است در وقتى كه نشسته است مىخواند - هم چنان كه مشهور است - نه بعد از برخاستن به ركعت دوم ، هم چنان كه بعضى « 1 » گفتهاند .
و سنّت است كه در سجدهء آخر اين نماز ، بعد از فارغ شدن از تسبيحات بگويد :
« سبحان من لبس العزّة و الوقار ، سبحان من تعطف بالمجد و التكرّم ، سبحان من لا ينبغي التسبيح إلّا له ، سبحان من أحصى كلّ شيء علمه ، سبحان ذي المنّ و النعم ، سبحان ذي القدرة و الأمر ، اللهمّ إنّي أسألك بمعاقد العزّ من عرشك و منتهى الرحمة من كتابك و باسمك الأعظم و كلماتك التامّة التي تمّت صدقا و عدلا صلّ على محمّد و أهل بيته » . « 2 »
و مخفى نماند كه اين نماز از نمازهاى مشهور است و بعد از نوافل شبانه روزى ، نمازى در فضيلت و كثرت ثواب و صحّت سند مثل اين نماز نيست . و اگر كسى هر شب اين نماز را به جا آورد ، ثواب عظيم دارد . و اگر ميسّر نشود ، هر هفته يك مرتبه به جا آورد و اگر آن نيز ميسّر نشود ، هر ماهى يك نوبت به جا آورد و اگر آن نيز ميسّر نشود ، هر سالى يك مرتبه البته به جا آورد . و جايز است كه نوافل يوميه را به اين طريق گذارد و چون چنين كند ، به ثواب اين نماز و نوافل شبانه روزى هر دو مىرسد .
و بعضى « 3 » بر آناند كه نماز واجب شبانه روزى را نيز به اين كيفيت مىتوان به جا آورد ؛ خواه ادا باشد و خواه قضا ، و احوط ترك است . و اگر كسى دو ركعت از اين نماز را به جا آورد و او را حاجتى رو دهد ، مىتواند از پى قضاى حاجت رود و دو ركعت باقى را در وقت ديگر بكند .
و اگر كسى بعضى از تسبيحات اين نماز را در موضعى فراموش كند ، در هر موضعى ديگر كه به خاطرش آيد ، بعلاوهء تسبيحات آن موضع را بخواند . و اگر كسى ضرورت و تعجيلى داشته باشد ، مىتواند اين نماز را بدون تسبيحات گذارد و تسبيحات را در راه بخواند .
هامش
( 1 ) . مختلف الشيعة 2 : 351 ، مسألهء 249 .
( 2 ) . و زياد كند در آخر كه « أن تفعل بى كذا و كذا » . ( احمد ، تمّت يوم السبت و سيّم شهر شوّال سنة 1411 )
( 3 ) . البيان : 222 ؛ روض الجنان 2 : 873 .