و فقها گفتهاند كه : مردم در اين ذكرها با امام موافقت كنند ؛ هر چند مستند آن به نظر نرسيده ، پس دو خطبه بخواند و مبالغه كند در دعا و استغفار و طلب رحمت و باران .
و بعضى « 1 » گفتهاند : ذكرهاى مذكوره را بعد از دو خطبه بخواند ، و اولى تقديم ذكرهاست بر دو خطبه ، و اگر چه تأخير هم مانعى ندارد . و مستحب است كه اگر در اجابت دعا تأخير شود ، نوبت ديگر بيرون روند و اگر پيش از بيرون رفتن باران بيايد ، بيرون رفتن را موقوف كنند . و اگر بعد از بيرون رفتن پيش از نماز باران بيايد ، نماز را ترك كنند . و در هر دو صورت ، سنّت است كه نماز شكر را به جا آورند . و اگر در اثناى نماز باران بيايد ، نماز را تمام كنند ، اما باقى افعال از خطبه و اذكار ساقط است .
دوم : نماز نافله ماه رمضان است
، و آن هزار ركعت است زايد بر نوافل مرتبه و نوافلى كه مخصوص هر يك از شبها و روزها وارد شده . و حق و مشهور آن است كه اين هزار ركعت به طريقى كه مذكور مىشود مستحب است از براى هر مكلفى ؛ خواه روزه بدارد و خواه روزه ندارد .
و بعضى « 2 » نسبت به ابن بابويه دادهاند كه او اين نماز را مشروع نمىداند . و كلام او صريح در نفى مشروعيت نيست . و به هر تقدير ، شبهه در مشروعيت و استحباب آن نيست .
و كيفيت گذاردن آن به دو طريق است :
طريق اول : آن كه از شب اول تا بيست شب ، هر شب بيست ركعت به جا آورد :
هشت ركعت بعد از نماز شام و دوازده ركعت بعد از نماز خفتن يا برعكس ؛ يعنى دوازده ركعت در ميان شام و خفتن و هشت ركعت بعد از خفتن . و در شب نوزدهم ، صد ركعت بر مقررى آن شب زياد مىكند كه مجموع آن چه در بيست شب به عمل آمده ، پانصد ركعت باشد . و پانصد ركعت باقى مانده را در ده شب آخر ، هر شبى سى ركعت به جا مىآورد ؛ هشت ركعت بعد از نماز عشا و بيست و دو ركعت بعد از نماز
هامش
( 1 ) . من لا يحضره الفقيه 1 : 526 ، ح 1499 ؛ المراسم : 83 ؛ السرائر 1 : 326 .
( 2 ) . مختلف الشيعة 2 : 345 ، مسألهء 241 ؛ ذكرى الشيعة 4 : 275 ؛ المهذّب البارع 1 : 431 .