حجّت - اعلى الله مقامه - تلمّذ نمود . ايشان زمانى در قم درس مىخواند كه آن دوره ، آيات ثلثه : مرحوم سيد محمد خوانسارى ، مرحوم سيد محمّد حجت كوه كمرى و مرحوم آيت الله صدر ، اوضاع حوزههاى علميه را در اختيار داشتند .
آيت الله قاضى طباطبائى ضمن تحصيل در حوزه ، تدريس هم مىكردند و جزء افراد نادرى بودند كه به اصطلاح حوزه داراى مطالعات عرضى ، يعنى خارج از مطالعات آكادميك حوزه بودند ، و هم اهل مطالعات طولى يعنى دروس متداول در حوزه . ضمن تحصيل علوم فقه ، اصول ، تاريخ ، تفسير ، رجال ، فلسفه ، درايه ، منطق و حكمت ، صاحب تأليفات گوناگون علمى نيز بودند . حلاوت قلم شهيد قاضى در استعمال كلمات فارسى و تركى زبانزد همهء اهل علم بود . مثلا بزرگ عالم عالم تشيع ، مرحوم آيت الله كاشف الغطاء در وصاياى خود از ايشان خواهش كرده بودند كه كتاب فردوس الاعلى و جنة المأوى را تصحيح كرده و بر آنها تعليقات و مقدمه بنويسند .
شهيد قاضى مضافا بر اينكه قلم پرقدرت و شيرينى داشتند ، در قوالب گوناگون ، سرودههاى لطيفى از جمله قصايد غرّاء و غزليات لطيف و رباعيات فلسفى و عرفانى به زبانهاى عربى و فارسى داشتند كه اكنون به جز چند رباعى و غزل ، مع الاسف اشعارى ديگر از ايشان سراغ نداريم ، گويا با صلاحديد آن مرحوم از بين رفته است .
ابياتى از يكى از غزليات ايشان چنين است :
چهل سال پيش با خرد و هوش زيستم * آخر نيافتم به حقيقت كه كيستم
عاقل ز هست گويد و عارف ز نيستى * من در ميان آب و گل هست و نيستم
من صدر بزم انسم و مجلسنشين قدس * ليكن تو چون به بزم نشينى نيستم
با صد خنده آمدم به كمالات ديگران * كاندر كمال خويش چو ديدم گريستم
اگر چه بر تمامى آثار و نوشتههاى ايشان اطلاع كافى نيافتيم ، امّا نام شمارى از آنها را جهت آشنائى ذكر مىكنيم :
1 - اللوامع الالهيّه فى مباحث الكلاميه ، تأليف علامه حلّى كه در باب علم كلام مىباشد و علامه قاضى تصحيح كرده و مقدمهاى بر آن نوشتهاند .
2 - انوار نعمانيه ، تأليف نعمت الله جزايرى ، متوفّى بسال 112 هجرى