نصيبى بردهاند ؟ كه در اين صورت به قدر آن گودى كه بر پشت هستهء خرماست به مردم سودى نمىرسانند . » آرى حتى به اندازهء آن گودى كه بر پشت هستهء خرماست به كسى سودى نمىرسانند .
[ 54 ] اينان حسودانند . خود را به قدرتها نزديك مىكنند تا موقعيت خويش را در مواجهه با ديگر علما كه با آنان رقابت مىورزند مستحكم نمايند . آن دسته از علما كه هم علمشان از آنان بيشتر است و هم وجههء مردمىشان .
سؤال اين است : چرا حسد ؟ در حالى كه خداست كه آن علما را برايشان فضيلت داده زيرا در آنها پايدارى و فعاليت و نيكانديشى بيشتر يافته است ؟ ! بهتر آن است كه ايشان به فضل ائمّه ( عليهم السّلام ) اعتراف كنند و تسليم آنها گردند نه آن كه انكارشان كنند و به دشمنان نزديك شوند .
«
أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً
- يا به خاطر نعمتى كه خدا از فضل خويش به آنان ارزانى داشته حسد مىبرند ؟ در حالى كه ما به خاندان ابراهيم كتاب و حكمت داديم و فرمانروايى بزرگ ارزانى داشتيم . » در حالى كه خداست كه هر خيرى را عطا مىكند ، چرا به او متوسّل نشويم تا همان نيكها و فضيلتها كه ديگران را داده به ما نيز عنايت فرمايد .
جزاى ايمان و خيانت
[ 55 ] فضل خداوندى بزرگ است و عطاى او گسترده و بىپايان . خير انسان در اين است كه پيوسته به خاطر رسيدن به اين فضل و عطا از راه درست و مستقيم ، بكوشد . اولين شرط آن ، اعتراف به كسى است كه خداوند او را فضيلت داده يعنى ايمان بىترديد به پيامبران .
/ 101 «
فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ صَدَّ عَنْهُ وَ كَفى بِجَهَنَّمَ سَعِيراً
بعضى بدان ايمان آوردند و بعضى از آن اعراض كردند . دوزخ آن آتش افروخته