«
لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ وَ كانَ اللَّهُ سَمِيعاً عَلِيماً
- خدا بلند كردن صدا را به بدگويى دوست ندارد ، مگر آن كس كه به او ستمى شده باشد و خدا شنوا و داناست . » خداوند سخن غيبت و تهمتآميز و زشتگويى و توهين و تحقير ديگران را مىشنود و مىداند كه راست است يا دروغ و انگيزهء آن چيست . آيا اين سخنان براى گرفتن حق مظلومى است از ظالمى ؟ يا براى استعانت از مردم است عليه يك جابر ستمكار ؟
خداوند وقتى چيزى را دوست ندارد ، كه مضر به مصلحت مردم باشد پس در دنيا و آخرت كيفر آن را خواهد داد .
[ 149 ] آرى ، خداوند آن جامعهاى را كه از سخنان بى جا و تهمتآلود پاكيزه باشد و همه توجّهش به انجام اعمال خير باشد - چه آشكارا و چه پنهان - دوست مىدارد . آشكارترين اعمال خير عفو و بخشايش است .
/ 238 آيا اين سخن خداوند نيست كه مىگويد : ( از تو مىپرسند كه چه انفاق كنند بگو عفو ) عفو فرزندان جامعه را به يكديگر ارتباط مىدهد و ريشههاى نفاق را برمىكند و مىخشكاند .
«
إِنْ تُبْدُوا خَيْراً أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ عَفُوًّا قَدِيراً
- اگر كار نيكى را به آشكارا انجام دهيد ، يا به پنهان ، يا كردار ناپسندى را درگذريد ، خدا عفوكننده و تواناست . » خداوند از گناه كسى كه از خطاى مردم بگذرد خواهد گذشت و گناه كسى را كه در حق مردم نيكى كند ، خواهد بخشود . در حالى كه بر كيفر آنان قدرت دارد ، آنان را مىبخشايد . آيا شايسته نيست كه بنده به اخلاق خداوندى متخلق باشد ؟ و به نوبهء خود ، خويشتن به حليهء عفو و رحمت متحلى سازد ؟